ห่านตัวใหญ่เดินไปตามใจตัวเอง จังหวะไม่ได้เร็วอะไร เอื่อยเฉื่อยสบาย ๆ สวี่เยว่เดินตามอยู่ห่าง ๆ อยากรู้ว่ามันจะไปไหนและจะทำอะไร
ตอนหญิงชราคนหนึ่งอุ้มสุนัขเดินสวนมา เธอยังยิ้มให้สวี่เยว่แล้วพูดว่า “โห เลี้ยงห่านตัวนี้ได้ดีจริง ๆ นะ”
สวี่เยว่พูดไม่ออกไปชั่วขณะ พลางคิดในใจว่า นี่ไม่ใช่ห่านที่เธอเลี้ยงสักหน่อย
ข้างชุมชนเก่าแห่งนี้มีสวนสาธารณะเล็ก ๆ อยู่แห่งหนึ่ง นาน ๆ ครั้งจะมีคุณตาคุณยายแวะมาเดินเล่น ห่านตัวใหญ่เดินตรงเข้าไปแล้วหยุดอยู่ริมทะเลสาบ ก่อนจะกระโดดลงน้ำทั้งตัว แต่ไม่ได้ว่ายไปไหนไกล แค่อยู่แถวริมฝั่ง สวี่เยว่ถึงกับรู้สึกว่ามันแค่ลงไปกินน้ำเท่านั้น
ครู่ต่อมา ห่านตัวใหญ่ปีนขึ้นจากน้ำ สะบัดหยดน้ำออกจากตัวแล้วมองสวี่เยว่ จากนั้นก็เดินโซเซเข้ามาหา ก่อนจะหมอบลงข้างเท้าเธอและหลับตา ราวกับกำลังพักผ่อน
สวี่เยว่: “...”
เธอยื่นมือออกไป ใช้นิ้วจิ้มศีรษะมันอย่างลังเล ห่านตัวใหญ่ลืมตาเม็ดถั่วของมันขึ้นมา
“เอ่อ... เจ้าของแกคือฟาร์มห่านเหรอ?”
พอถามจบ สวี่เยว่ก็รู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าชะมัด ถึงกับถามคำถามนี้กับห่านตัวหนึ่ง หรือเธอคิดว่าห่านจะตอบได้หรือไง?
ห่านตัวใหญ่แค่ก้มหน้าลง แล้วหลับตาอีกครั้ง
สวี่เยว่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปห่านตัวใหญ่ โดยเน้นถ่ายขนสีเทาตรงก้นมัน จากนั้นเปิดโทรศัพท์ เตรียมส่งข้อความส่วนตัวไปหาฟาร์มห่าน แต่กลับเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังไลฟ์อยู่ เธอจึงกดเข้าไปดู