นี่เป็นครั้งแรกที่สวี่เยว่เข้างานสายตั้งแต่เริ่มทำงานที่บริษัทใหม่
แถมยังมัวแต่ดูเรื่องชาวบ้านจนเสียเวลาอีก อ๊ากกกก! เบี้ยขยันของฉัน!
เดี๋ยวนะ ไม่ใช่สิ ฉันได้เงินเดือนมาแล้วตั้งสามเดือน จะมีเบี้ยขยันหรือไม่มีก็ไม่เกี่ยวแล้วนี่นา?
แต่ก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่ดี งานสบายแถมเงินเดือนสูงขนาดนี้ แค่สายครั้งเดียวก็รู้สึกผิดเต็มหัวใจแล้ว
เธอตั้งใจเรียกรถมาคันหนึ่ง พอมาถึงหน้าอาคารบริษัทก็เก้าโมงยี่สิบแล้ว บริเวณหน้าลิฟต์ในล็อบบี้ว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่สักคน เธอรีบขึ้นไปทันที แต่พอก้าวเข้าบริษัทก็ชะงักไป
บริษัทที่ปกติเงียบเหงาอยู่แล้วกลับมีคนอยู่เต็มไปหมด แต่ละคนสวมเสื้อผ้าคนละสี ไม่สิ ต้องบอกว่าแต่งตัวกันแปลกประหลาดสารพัดแบบ ทั้งชุดกี่เพ้า ชุดจงซาน เครื่องแบบทหารสมัยสาธารณรัฐจีน ชุดฮั่นฝู ไปจนถึงชุดเกราะ แถมเธอยังเห็นคนสวมเครื่องแบบทหารสมัยสาธารณรัฐจีนถือปืนอยู่ในมือด้วย
ที่สำคัญคือ ทันทีที่เธอเดินเข้าไป คนกลุ่มนั้นก็หันมามองเธอพร้อมกัน สายตาจ้องเขม็งไม่กะพริบ
สวี่เยว่ “……”
ช่วยด้วย นี่มันเรื่องอะไรกัน หรือว่าบริษัทประกาศให้ทุกคนแต่งชุดแฟนซีวันนี้ตั้งแต่เมื่อวาน? ทำไมเธอไม่เห็นได้รับข่าวเลยล่ะ?
ที่สำคัญที่สุดคือ ทุกคนเห็นกันหมดว่าเธอมาสาย
จะโดนหักเงินไหม อย่านะ!
สวี่เยว่กระอักกระอ่วนจนทำตัวไม่ถูก กำลังคิดอยู่ว่าควรเข้าออฟฟิศก่อนหรือทำอะไรก่อนดี ก็ได้ยินหัวหน้าหลิวพูดอย่างแปลกใจอยู่ข้าง ๆ ว่า “มายืนค้างอยู่ตรงนี้ทำไม?”