ความรู้สึกเวียนหัวโจมตีเข้ามา
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เหวินซีก็พบว่าตนเองอยู่ในสถานที่แปลกตา รูปลักษณ์และร่างกายที่ปรับแต่งไว้ในพื้นที่ระบบได้หลอมรวมเข้ากับร่างนี้เรียบร้อยแล้ว
หอพักสี่คนอันคับแคบอบอวลไปด้วยกลิ่นผงซักฟอก เธอนอนอยู่บนเตียงไม้กระดานแข็ง ๆ จนรู้สึกปวดกระดูกไปหมด “หยวนเป่า เพื่อนร่วมห้องของฉันหลับกันหมดแล้วหรือยัง”
“หลับกันหมดแล้ว ซีซี ตอนนี้ยังเป็นยุคที่ไม่มีสมาร์ตโฟน ทุกคนเข้านอนกันเร็วมาก”
ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่ง
ความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในสมอง เป็นความทรงจำของฟ่านเซิ่งเหมย
พ่อแม่ลำเอียงรักลูกชายมากกว่าลูกสาว ของดี ๆ ตั้งแต่เล็กจนโตล้วนยกให้พี่ชายอย่างฟ่านเซิ่งอิง เธอเรียนเก่งจนสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ แต่พ่อแม่กลับพูดว่า “ผู้หญิงเรียนหนังสือมากมายไปมีประโยชน์อะไร รีบไปทำงานหาเงินให้พี่ชายเอาไปแต่งเมียเถอะ นั่นแหละเรื่องสำคัญ”
เธอร้องไห้อ้อนวอนอยู่สามวัน กว่าพ่อจะยอมให้เรียนอย่างไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่ให้เงินแม้แต่หยวนเดียว ค่าเล่าเรียนเธอจ่ายด้วยเงินกู้เพื่อการศึกษา ส่วนค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันก็ต้องทำงานหาเอง
ในความทรงจำ หลังเรียนที่มหาวิทยาลัยเสร็จ เธอยังต้องไปเป็นครูสอนพิเศษ แต่เพราะมหาวิทยาลัยของเธอไม่เลว ค่าจ้างสอนพิเศษจึงค่อนข้างดี
แต่เพื่อประหยัดเงิน ฟ่านเซิ่งเหมยมักเลือกกินแต่ผักที่ถูกที่สุดในโรงอาหาร นาน ๆ ครั้งได้เพิ่มกับข้าวเนื้อสักจานก็ถือเป็นการยกระดับชีวิต เสื้อผ้าก็ซื้อแบบที่ถูกที่สุดจากตลาดค้าส่ง ซักจนสีซีดขาวก็ยังเสียดายไม่ยอมทิ้ง
ส่วนพี่ชายอย่างฟ่านเซิ่งอิงนั้น ลาออกจากมัธยมปลายแล้วอยู่บ้านกินเงินพ่อแม่ ทั้งยังมาขอเงินเธออยู่บ่อย ๆ พ่อแม่ไม่เพียงไม่ห้าม ยังพูดว่า “แกหาเงินในเมืองใหญ่ได้ง่าย ช่วยพี่ชายแกหน่อยแล้วจะเป็นอะไรไป”
เมื่อความทรงจำมาถึงตรงนี้ แววเย็นเยียบก็วาบผ่านดวงตาของเหวินซี—ไม่สิ ตอนนี้เธอคือฟ่านเซิ่งเหมยแล้ว