เฟิงเยว่ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “รับทราบค่ะ พรุ่งนี้จะให้แม่บ้านทำเนื้อเพิ่มอีกหน่อย ขอบคุณนะคะ เจิ้งฉี”
“ไม่เป็นไรครับ”
เจิ้งฉีเก็บโทรศัพท์แล้วเดินเข้าไปในลิฟต์
เฟิงเถิงมองอาหารตรงหน้าแล้วรู้สึกเหมือนเคี้ยวขี้ผึ้ง เขาใช้ตะเกียบเขี่ยกับข้าวในชามสองสามทีอย่างส่ง ๆ ก่อนวางลงอย่างหงุดหงิด แค่เห็นรอยยิ้มของเจิ้งฉีก็อยากชกสักหมัดแล้ว พอคิดว่าเสวี่ยซานซานกับเจิ้งฉีอาจกำลังคุยกันอย่างถูกคอ เฟิงเถิงก็ยิ่งหมดอารมณ์จนกินอะไรไม่ลง
เฟิงเถิงกำโทรศัพท์แน่น อยากโทรหาเฟิงเยว่
ช่วงบ่าย ขณะที่เสวี่ยซานซานกำลังจัดระเบียบรายงาน โทรศัพท์ของเธอก็สั่นเบา ๆ หนึ่งครั้ง
เป็นข้อความจากเหมิงเยียนเฉิน “ซานซาน เย็นนี้ว่างไหมครับ ไปกินข้าวด้วยกัน”
ถึงเวลาสร้างความรู้สึกวิกฤตให้เฟิงเถิงบ้างแล้ว ต้องทำให้เขาเป็นฝ่ายเข้ามาจีบเธอเอง
เธอตอบกลับไปว่า “ได้ค่ะ ฉันเลิกงานหกโมง”
เหมิงเยียนเฉินตอบกลับมาแทบจะทันที “ผมไปรับนะ”
“ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ...”
“ไม่ลำบากครับ พอดีผมมีธุระแถวนี้ หกโมงผมจะรอคุณอยู่ใต้ตึกบริษัท”
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ เยียนเฉิน”
หลังส่งข้อความ เสวี่ยซานซานก็วางโทรศัพท์แล้วทำงานต่อ สีหน้ายังคงเคร่งขรึมตั้งอกตั้งใจ และไม่คุยกับใครทั้งนั้น
หกโมงเย็น เป็นเวลาเลิกงาน
เพื่อนร่วมงานทยอยออกจากสำนักงาน เสวี่ยซานซานเก็บข้าวของเรียบร้อย สวมเสื้อโค้ต แล้วเตรียมออกไปเช่นกัน
เพื่อนร่วมงานหลายคนมองเธอด้วยสายตาซับซ้อน เรื่องที่เจิ้งฉีเอาข้าวมาส่งให้ตอนเที่ยงวันนี้แพร่ไปทั่วทั้งแผนกแล้ว
เมื่อเธอลงมาถึงใต้ตึกบริษัท รถของเหมิงเยียนเฉินก็มาจอดรออยู่แล้ว เป็นเบนท์ลีย์สีดำ ดูเรียบหรูแต่ไม่โอ้อวด
เมื่อเหมิงเยียนเฉินเห็นเสวี่ยซานซานเดินออกมา เขาก็ลงจากรถทันทีเพื่อเปิดประตูให้เธอ