เจิ้งฉีพยักหน้า กำลังจะพูดอะไรต่อ โทรศัพท์บนโต๊ะของเฟิงเถิงก็ดังขึ้น—เฟิงเยว่เป็นคนโทรมา เฟิงเถิงรับสายแล้วกดเปิดลำโพง
“พี่ หนูให้คนเอาอาหารบำรุงไปส่งให้ซานซานแล้ว เริ่มตั้งแต่มื้อเที่ยงวันนี้” เสียงเฟิงเยว่ดังมาจากลำโพง “ส่งไปที่บริษัททุกวันตอนเที่ยง ติดต่อกันหนึ่งเดือน พี่คิดว่ายังไงบ้าง”
เฟิงเถิงยังไม่ทันพูด เจิ้งฉีก็ขยับเข้ามาใกล้ “เฟิงเยว่ เธอจัดการได้ดีเลยนะ! อาหารบำรุงก็ดี ช่วยฟื้นฟูร่างกาย!”
“เจิ้งฉีก็อยู่ด้วยเหรอ” เฟิงเยว่หัวเราะ “เธอคิดว่ายังไงบ้าง”
“ดีมาก!” น้ำเสียงของเจิ้งฉีเปี่ยมด้วยความยินดี “แบบนี้สุขภาพของซานซานต้องแข็งแรงขึ้นแน่!”
เฟิงเถิงมองรอยยิ้มบนใบหน้าของเจิ้งฉี มือที่วางอยู่บนเมาส์เผลอกำแน่นเป็นหมัด เจิ้งฉีคนนี้...ยิ้มดีใจเกินไปแล้ว
“จริงสิ เฟิงเยว่” เจิ้งฉีพูดต่อ “แล้วจะส่งอาหารไปที่ไหน ส่งตรงถึงซานซานเลยหรือเปล่า”
“อืม...เดิมทีหนูคิดว่าจะให้พี่เอาไปส่งให้ซานซาน” เฟิงเยว่พูด “แต่ก็กลัวซานซานจะตกใจ พี่ไม่เห็นสีหน้าพี่เมื่อวานหรอก—ตอนหนูบอกว่าจะส่งอาหารบำรุงไปให้ มุมปากพี่กระตุกทีหนึ่ง แต่ก็กลับมาทำหน้านิ่งอย่างรวดเร็ว น่ากลัวชะมัด”
สีหน้าเฟิงเถิงคล้ำลง เขาแค่ยิ้มอย่างดีใจไปนิดเดียวเท่านั้น—ได้เจอเสวี่ยซานซานทุกวัน เขาย่อมดีใจอยู่แล้ว แต่พอรู้ตัวว่าไม่เหมาะสมจึงรีบเก็บสีหน้า แล้วทำไมพอหลุดจากปากเฟิงเยว่ถึงกลายเป็น “น่ากลัว” ไปได้
เจิ้งฉีหัวเราะลั่น “เฟิงเถิงก็เป็นแบบนั้นแหละ หน้าตาย เอาอย่างนี้แล้วกัน เฟิงเยว่ เธอส่งอาหารมาให้ฉัน ฉันจะเอาไปส่งให้ซานซานเอง พอดีฉันต้องไปทำธุระแถวนั้นทุกวันอยู่แล้ว ถือว่าไปทางเดียวกัน”
เฟิงเถิงเงยหน้ามองเจิ้งฉีทันที เจ้าเด็กนี่...คิดจะเอาอาหารไปส่งให้เสวี่ยซานซานทุกวันหรือ
“ได้เลย!” เฟิงเยว่ตอบตกลงอย่างเต็มใจ “งั้นรบกวนเธอด้วยนะ เจิ้งฉี ขอบคุณมาก!”