เมื่อเปิดประตูออกไปเห็นเหมิงเยียนเฉินยืนอยู่ด้านนอก เสวี่ยซานซานก็โล่งอกขึ้นมาทันที แต่ลึกลงไปในใจกลับมีความผิดหวังเล็กน้อยที่แทบสังเกตไม่เห็น เธอรีบปรับสีหน้า ไม่ให้เหมิงเยียนเฉินจับความผิดปกติได้
“ซานซาน วันนี้ให้ฉันพาไปกินอาหารสี่ชวนซื่อร้านโปรดของเธอดีไหม?” เหมิงเยียนเฉินถามพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
เขาก้าวเข้ามาในห้อง แล้วโอบไหล่เสวี่ยซานซานอย่างเป็นธรรมชาติ หลายวันที่ไม่ได้ใกล้ชิดกัน ทำให้เหมิงเยียนเฉินอยากอยู่ติดกับซานซานเป็นพิเศษ
เสวี่ยซานซานนึกถึงเรื่องที่เมื่อวานเข้าใจเขาผิด ก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง จึงเอนตัวพิงเหมิงเยียนเฉินอย่างว่าง่าย “อืม ได้สิ”
เพื่อไม่ให้ซานซานเก็บเรื่องนี้ไปคิดมาก แต่เช้าเหมิงเยียนเฉินจึงตั้งใจให้ผู้ช่วยไปขอภาพจากกล้องวงจรปิดของร้านกาแฟแห่งนั้น ตอนนี้เขายื่นโทรศัพท์ให้ซานซาน “ดูสิ นี่คือภาพจากกล้องวงจรปิดวันที่ฉันไปพบสวีชิ่น ทุกอย่างปกติดี ฉันไม่ได้ทำอะไรเกินเลยเลย และตอนนั้นก็มีผู้ช่วยอยู่ด้วย”
เสวี่ยซานซานรับโทรศัพท์มา แล้วตั้งใจดูวิดีโอ ในนั้นเหมิงเยียนเฉินเพียงพูดกับสวีชิ่นไม่กี่คำ ทั้งคู่เว้นระยะห่างกันอย่างเหมาะสม ไม่มีการกอด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจูบ สวีชิ่นยื่นมือมาจะดึงเขา แต่เหมิงเยียนเฉินก็ปัดมือเธอออกอย่างรวดเร็ว
หลังดูวิดีโอจบ ความสงสัยที่เหลืออยู่ในใจเสวี่ยซานซานก็สลายไปจนหมด เธอวางโทรศัพท์ลง กอดเอวเหมิงเยียนเฉิน แล้วซุกหน้าเข้ากับซอกคอของเขา “เยียนเฉิน ขอโทษนะ...ที่เข้าใจเธอผิด”