ซูเจี่ยวต่อสู้ภายในใจเป็นเวลานาน ในที่สุดก็เลือกที่จะยอมจำนน
ดังที่หยินซวี่กล่าว ราชสำนักฉินและจางหานและคนอื่นๆ ได้ทอดทิ้งพวกเขาไปแล้ว ต้าฉินในปัจจุบันไม่ใช่ต้าฉินในอดีตอีกต่อไป ไม่มีเหตุผลให้พวกเขาจงรักภักดีต่อไปอีกแล้ว
ตอนนี้พ่ายแพ้ในสงคราม ขวัญกำลังใจก็ตกต่ำอยู่แล้ว พวกทหารหนีจากค่ายผิงที่นำข่าวว่าหวังหลีพ่ายแพ้และฆ่าตัวตายมา นี่เป็นความเสียหายครั้งใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัย ต้องทำให้กำลังใจแตกสลาย สูญเสียความกล้าที่จะสู้ต่อ แม่น้ำสายเล็กๆ สายหนึ่งที่กั้นการโจมตีอันดุเดือดของกองทัพฉู่
ถึงแม้จะไม่คิดเพื่อตัวเอง ก็ต้องคิดถึงทหารกว่าสองหมื่นนายที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชา สิ่งล่อลวงของชีวิตทำให้เขาต้องตัดสินใจที่ถูกต้อง
ยิ่งไปกว่านั้น หยินซวี่ถือดาบของเจ้านายผู้ล่วงลับ ทำให้พวกเขารู้สึกเป็นเจ้าของโดยไม่รู้ตัว จากการต่อสู้ในวันนี้และคำพูดที่ผ่านมา แสดงให้เห็นถึงความสามารถของหยินซวี่ แม่ทัพหนุ่มผู้นี้ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว ซูเจี่ยวเชื่อว่า แม่ทัพอินที่จริงใจในการรับข้อเสนอจะนำพวกเขาไปได้ดี
ดังนั้น ซูเจี่ยวจึงเลือกที่จะยอมจำนนต่อหยินซวี่ ท่ามกลางความสิ้นหวังก็ได้รับความหวังใหม่กลับคืนมา
หยินซวี่ดีใจจนใจเต้นแรง เดิมทีการส่งทัพไปปราบซูเจี่ยวนั้น มีเจตนาแค่จะเก็บผลศึกเพียงลำพัง ไม่ได้คิดถึงผลลัพธ์ที่ไกลขนาดนี้ แต่เมื่อหวังหลีพ่ายแพ้ ข่าวคราวที่ส่งมาทำให้เขาคว้าโอกาสและใช้ประโยชน์อย่างรวดเร็ว
ฮว่าประสบความสำเร็จ บวกกับทหารหกพันคนของลวี่เฉินที่มีอยู่ก่อนแล้ว ใต้บังคับบัญชาตอนนี้มีกำลังพลมากกว่าสามหมื่น คนเหล่านี้ล้วนเป็นทหารผ่านศึกที่ผ่านสนามรบมายาวนาน ความสามารถเฉพาะตัวไม่มีอะไรให้ติ เพียงแค่จัดระเบียบใหม่ ก็จะกลายเป็นกองทัพที่มีพลังการรบที่แข็งแกร่ง