ตะวันยามเย็นแดงดังเลือด แผ่นดินในฤดูหนาวรกร้างว่างเปล่า ลมเหนือพัดมาเยือกเย็น ทำให้ยิ่งเศร้าหมอง บนทุ่งทางเหนือของเมืองจูลู่ ธงรบเอนเอียงระเนระนาด บางครั้งก็มีควันไฟกระจาย
พื้นดินเต็มไปด้วยรอยเลือดสีแดงสด ศพเย็นเฉียบจำนวนนับไม่ถ้วนนอนเกลื่อนกลาด บางครั้งก็มีผู้ที่ยังไม่ตายส่งเสียงครางอย่างเจ็บปวด ภาพเช่นนี้บอกเล่าถึงความดุเดือดและโหดร้ายของการสู้รบให้ผู้คนได้รู้
ศึกระหว่างฉินและฉู่ทางเหนือของเมืองจูลู่ กองทัพใหญ่หนึ่งแสนนายที่นำโดยแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นฉิน หวังหลี เกือบจะถูกทำลายสิ้น ถูกสังหารจนเกือบหมด หวังหลีเองก็กลายเป็นหนึ่งในผู้ที่เสียชีวิตในสนามรบ...
หวังหลีตายแล้ว ฆ่าตัวตายด้วยการเชือดคอ ตายอย่างมีเกียรติ!
ลูกผู้ชายตระกูลหวัง เลือดไหลไม่ไหลน้ำตา สาบานว่าจะไม่ยอมแพ้ ยิ่งไม่เป็นเชลย หวังหลีปฏิบัติตามคำสอนของปู่ หวังเจี่ยน ที่ตั้งไว้
ก่อนตาย เขามองดูเกราะที่สืบทอดมาสามชั่วคน อยากจะร้องไห้ นึกถึงสมัยที่ปู่และพ่อเคยฮึกเหิม นำทัพใหญ่บุกเมืองตีป้อม ปราบห้าแคว้น
แต่วันนี้ ในฐานะลูกหลานของตระกูลแม่ทัพอันดับหนึ่งแห่งต้าฉิน เขาพ่ายแพ้ที่จูลู่ ทหารชั้นยอดหนึ่งแสนพ่ายแพ้ต่อกองทัพฉู่ห้าหมื่นของเซี่ยงอวี่ ภายใต้ความได้เปรียบสองต่อหนึ่ง ถูกทำลายสิ้น
ในฐานะลูกหลานตระกูลหวัง ในฐานะแม่ทัพใหญ่แห่งต้าฉิน หวังหลีทนความอับอายนี้ไม่ไหว!
ก่อนหน้านี้มาอย่างฮึกเหิมจากซ่างจวิ้น คิดว่าปู่เคยปราบแคว้นจ้าวเป็นแคว้นแรก ทำให้ตระกูลหวังรุ่งเรือง กลายเป็นตระกูลที่มีคุณูปการอันดับหนึ่งของต้าฉิน หลังจากนั้นปู่และพ่อก็จากไปทีละคน จึงถูกตระกูลเหมิงกลบรัศมี