ทางเหนือของเมืองจูลู่ ค่ายกลางของหวังหลี กองทัพฉินและฉู่สู้รบกันอย่างดุเดือดไม่รู้กี่ครั้งแล้ว!
หวังหลีที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและหยิ่งทะนง ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะแพ้ให้กับเซี่ยงอวี้ กองทัพชายแดนกำแพงเมืองจีนแห่งฉินชั้นยอดหนึ่งแสนนาย สู้กับกองทัพกบฏฉู่ห้าหมื่นนาย กลับพ่ายแพ้ สูญเสียยับเยินถึงเพียงนี้
ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน แนวป้องกันของกองทัพฉินถูกกองทัพฉู่ฉีกขาดด้วยการโจมตีที่รุนแรง เซี่ยงอวี้ฉวยโอกาสบุกตรงเข้าไปในกองทัพกลาง ทหารหนึ่งแสนนายของหวังหลีถูกกองทัพฉู่แยกส่วน ล้อม ทำลาย ถึงเที่ยงวันเสียชีวิตเกินหกหมื่นนาย
เมื่อเผชิญกับความสูญเสียและสถานการณ์การรบที่เหลือเชื่อ หวังหลีตกใจจนทำอะไรไม่ถูก! ต่อหน้าการโจมตีที่รุนแรงไม่รู้จบของกองทัพฉู่ กองทัพฉินเริ่มถอยร่น หวังหลีรีบรวบรวมส่วนที่เหลือ จัดตั้งแนวป้องกันอีกครั้ง
โชคร้ายที่แนวป้องกันถูกกองทัพฉู่ฉีกขาดอีกครั้ง หวังหลีหมดหนทางจริง ๆ จึงเคลื่อนกำลังทันทีทหารองครักษ์ส่วนตัวคุมท้าย นำกองทัพทั้งหมดถอยไปทางตะวันตก
การตัดสินใจของหวังหลีถูกต้อง ในเวลานี้ทั้งกำลังและขวัญกำลังใจแตกต่างกันอย่างมาก ไม่สามารถสู้กับกองทัพฉู่ได้เลย กองทัพของเช่อเจียนอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ กำลังโจมตีเมืองจูลู่ ถึงจะได้รับข่าว ก็ไม่สามารถกลับมาทัน ซูเจี่ยวอยู่ใกล้ แต่ก็ไม่มา อาจจะยังไม่ได้รับข่าว
จำยอม ต้องฝ่าวงล้อมถอยหนี ใช้ทหารองครักษ์ชั้นยอดสกัดข้าศึกอย่างสุดชีวิต มุ่งหน้าตะวันตกรวมพลกับกองทัพห้าหมื่นของซูเจี่ยว เพียงเท่านี้จึงจะต้านทานกองทัพฉู่และตั้งหลักได้
ความหวังนั้นงดงาม แต่ความจริงมักโหดร้ายเสมอ การถอนทัพไปตะวันตกเป็นความคิดฝ่ายเดียวของหวังหลี แต่การปฏิบัติจริงกลับยากเย็น อย่างน้อยเซี่ยงอวี่ก็ไม่ปล่อยเขาไป ชัยชนะอยู่ตรงหน้า ชาวฉู่จะยอมให้เขาหนีไปง่ายๆ หรือ?
เมื่อเห็นกองทัพฉินแตกพ่าย เซี่ยงอวี่ยืนพักผ่อนบนเนินเล็กน้อย หลงจู เซี่ยงจวง และหยูจื่อชีเดินเข้ามาพร้อมกัน ต่างก็เผยรอยยิ้ม เอาชนะกองทัพฉินใหญ่หลวง ได้รับชัยชนะในศึก ความตื่นเต้นของทุกคนปรากฏชัดบนใบหน้า