พอได้ยินอินเพียวพูดแบบนี้ โจวต้าก็ดีใจจนหัวเราะ ขยี้มือถูฝ่ามือมานานหลายปี ครั้งนี้ถึงมีโอกาสออกรบสร้างความดีความชอบ บัดนี้เยว่อ๋องยิ่งทรงมีวาจาศักดิ์สิทธิ์ รับปากให้ตนเป็นกองหน้าในการรบกับหมินเยว่และตงโอว โจวต้าจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?
โจวต้ากล่าวพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้าและท่าทางซื่อๆ “ขอบคุณฝ่าบาทที่ให้โอกาส กระหม่อมจะไม่ทำให้ผิดหวัง คว้ารางวัลแรกมาให้ได้!” ที่แท้ไอ้คนนี้ไม่ได้เบื่อที่จะอยู่เฉยๆ อยากขึ้นสนามรบฝึกฝน แต่แอบคิดถึงรางวัลแรกนี่เอง!”
ทุกคนหัวเราะกันอย่างครึกครื้นอีกครั้ง บรรยากาศกลมเกลียวเป็นอย่างยิ่ง โจวต้าหัวเราะไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัวก็หน้าแดงเล็กน้อย
อย่างไรก็ตามไม่มีใครถือสาอะไรกับเขา เพราะในกลุ่มที่หยินซวี่เป็นศูนย์กลางนี้ ผลประโยชน์ของเยว่กั๋วเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
หยินซวี่พูดว่า “รอเถอะ วันนั้นคงไม่ไกลเกินรอ ทางเหนือกำลังจะครึกครื้นขึ้นอีกไม่นาน แต่พวกเราไม่มีเวลาไปมัวดูอะไรสนุก ๆ เพราะทางใต้ยังมีเวทีของพวกเราอยู่”
โจวต้าและลู่หมิงต่างก็เหมือนกัน ไม่ค่อยเข้าใจว่าจังหวะที่หยินซวี่พูดถึงนั้นหมายถึงอะไร แต่เมื่อดูสีหน้าและน้ำเสียงของเยว่อ๋องแล้ว ดูเหมือนจะรู้เรื่องนี้อย่างทะลุปรุโปร่งและมั่นใจเต็มที่ แค่นี้ก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องถามให้ละเอียด เมื่อถึงเวลาสิ่งที่ต้องทำคือขึ้นสนามรบสังหารศัตรู สร้างผลงานเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ เรื่องอื่นไม่ต้องคิดมาก
ผูจวิ้นด้วยความสามารถและประสบการณ์ของตนเองพอเดาได้บ้าง แต่หยินซวี่ไม่พูด เขาก็จะไม่เอ่ยอะไรแม้แต่คำเดียว ซูอานเป็นคนที่อยู่เคียงข้างหยินซวี่นานที่สุด ถึงแม้หลายครั้งหยินซวี่จะลงมือเดี่ยว แต่ในฐานะหัวหน้าองครักษ์ที่มีจิตใจละเอียดอ่อนและมีกลยุทธ์ ซูอานก็ย่อมจับทางได้บ้าง
แต่ว่า ฮว่าจะเข้าใจชัดเจนว่านี่คือความลับสูงสุดของเยว่กั๋ว เนื่องจากเยว่อ๋องหยินซวี่ไม่พูดออกมา ก็แสดงว่ายังไม่ถึงเวลา ในฐานะผู้รู้ความจริง ข้าราชบริพารที่จงรักภักดีต่อเยว่อ๋องอย่างที่สุด สิ่งที่ต้องทำคือเก็บเป็นความลับ เขาเชื่อว่าสักวันหนึ่งคำตอบจะเปิดเผยเอง หรือไม่เยว่อ๋องหยินซวี่ก็จะบอกทุกคนอย่างละเอียดแน่นอน