หลังจากได้ยินรายงานของเกาอี้ หยินซวี่ก็คงจะกำหนดกลยุทธ์ประชากรในระยะสั้นของเยว่กั๋วได้ในใจ ต้องทำแบบนี้เท่านั้นถึงจะเพิ่มจำนวนประชากรของเยว่กั๋วได้เร็วที่สุด มิฉะนั้น เสบียง ภาษี กำลังทหาร และกำลังชาติของเยว่กั๋วในอนาคตจะลดลงอย่างมาก
ต้องยอมรับว่าเกาอี้มีความสามารถมาก ตอนนั้นมีแค่ซานหยินและที่ดินใกล้เคียง มีแค่เจ็ดหมื่นครัวเรือน เกาอี้สามารถเกณฑ์ทหารจากในนั้นได้หนึ่งหมื่นห้าพันคน ถือว่าใช้ได้มาก แน่นอนว่าวิธีเกณฑ์ทหารนี้ยังค่อนข้างอ่อนโยน ถ้าเป็นเวลาคับขันจำเป็น เกณฑ์หนึ่งคนต่อหนึ่งครัวเรือน ทั่วเยว่กั๋วก็สามารถรวมกำลังทหารได้ประมาณหนึ่งแสนนาย
แต่หยินซวี่ไม่อยากเห็นภาพแบบนั้น เพราะจะทำให้ครอบครัวนับไม่ถ้วนต้องพรากจากกัน แม้กระทั่งแตกสลาย และถ้าชายฉกรรจ์ส่วนใหญ่ถูกเกณฑ์ไป ก็จะทำให้ที่ดินรกร้าง เศรษฐกิจถูกกระทบหนัก ดังนั้นถ้าไม่ถึงที่สุด หยินซวี่จะไม่เสี่ยงหมดหน้าตักแบบนี้ เรื่องนี้ถูกกำหนดให้ต้องค่อยเป็นค่อยไปเท่านั้น
สิ่งที่ตัวเองคิดมาก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเรื่องการเพิ่มประชากรของเยว่กั๋ว นอกจากนี้ยังมีอีกด้านสำคัญคือการจัดการประชากร ภาษีหัวและภาษีที่ดินเป็นส่วนสำคัญที่สุดของภาษี รวมถึงฐานของแรงงานและเกณฑ์ทหารคือชาวนาอิสระที่ลงทะเบียนในทะเบียน ในสมัยโบราณการปิดบังบัญชีครัวเรือนเป็นเรื่องธรรมดามาก เหตุผลหลักคือเพื่อหลีกเลี่ยงภาษีหัว
ด้วยเหตุนี้แหละที่จำกัดการเพิ่มของประชากรในระดับหนึ่ง ก่อนราชวงศ์หมิงและชิง การเพิ่มของประชากรค่อนข้างช้า ถึงราชวงศ์ชิงใช้วิธีเก็บภาษีตามที่ดินแทนตามคน อ้างว่าเป็นยุคทองที่เพิ่มประชากร ไม่เก็บภาษีเพิ่ม เพราะการยกเลิกภาษีหัวนี่แหละ ทำให้หลังกลางราชวงศ์ชิง ประชากรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
แน่นอนว่า ถึงหยินซวี่อยากให้ประชากรเยว่กั๋วเพิ่มขึ้น แต่วิธีนี้เป็นไปไม่ได้ เหตุผลแรกคือเห็นผลช้า ตัวเองไม่มีเวลารอนานนัก สองคือระดับการผลิตยังล้าหลัง ไม่อาจถึงระดับนั้นได้ ถึงจะรู้ซึ้งถึงการปฏิรูปภาษีต่างๆ ของยุคหลัง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะนำมาใช้ได้ตามอำเภอใจ ต้องสอดคล้องกับความเป็นจริงของยุคสมัย