ซินเฟิงหงเหมิน ค่ายใหญ่กองทัพพันธมิตรเจ้าเมือง กระโจมทัพกลางของเซี่ยงอวี่!
ได้ยินเฉาอู๋ซางพูดถึงหลิวปังตั้งกฎสามข้อ ปิดคลังสมบัติ ไม่แตะต้องแม้เส้นผม หนีออกจากเสียนหยาง กลับไปตั้งทัพที่ป้าซ่าง ฟานเจิงหัวเราะเย็นชา นานทีเดียวถึงถามว่า “ทั้งหมดนี้เป็นความคิดของใคร?”
ความน่าเกรงขามที่บีบคั้นทำให้เฉาอู๋ซางสะท้าน ตอบว่า “น่าจะเป็นความคิดของจางเหลียง ก่อนหน้านี้ตอนที่จื่ออิงยอมจำนน หลิวปังและเหล่าขุนพลต่างตื่นเต้นไม่หยุด ดีใจสุดขีดที่ได้เข้าไปในกวนจง แต่พอวันที่จางเหลียงมาถึง ได้พบหลิวปังแล้ว ก็เกิดการเปลี่ยนแปลง หลิวปังจึงเปลี่ยนใจ ถึงมีการจัดการในเวลาต่อมา ที่จริง...”
“ที่จริงอะไร?” เซี่ยงอวี่ถามด้วยความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาเอง
เฉาอู๋ซางรีบตอบว่า “หลิวปังเชื่อฟังจางเหลียงทุกอย่าง มีเพียงจางเหลียงเท่านั้นที่สามารถโน้มน้าวหลิวปัง ให้เขายอมสละสิ่งล่อใจใหญ่โตเช่นนี้ได้”
“จางเหลียง กลับไปแคว้นหานแล้วไม่ใช่หรือ?”
เฉาอู๋ซางส่ายหน้าพูดว่า “คราวที่แล้วหานอ๋องมาขอตัวด้วยตนเอง จางเหลียงจำใจต้องจากไป แต่จริงๆแล้วใจเขายังอยู่กับหลิวปัง ครั้งนี้หานอ๋องติดตามท่านแม่ทัพใหญ่ไปรบที่จูลู่ จางเหลียงในฐานะเสนาบดีแห่งแคว้นหาน กลับไปแคว้นหานเพื่อจัดการกิจการบ้านเมือง จัดการเสร็จเกือบหมดแล้วก็รีบเดินทางไปเสียนหยาง ทั้งสองคนมีการติดต่อทางจดหมายบ่อยครั้ง หลิวปังพึ่งพาจางเหลียงในหลายเรื่องและรับฟังคำแนะนำ”
ฟานเจิงขมวดคิ้วส่งเสียงฮึดฮัด “ช่างเป็นจางจื่อฝางจริงๆ!”
ในกระโจมใหญ่เงียบสงัดอยู่ครู่หนึ่ง บรรยากาศเงียบตายอึดอัดจนหายใจไม่ออก โดยเฉพาะเฉาอู๋ซางซึ่งเป็นคนนอก เฉาอู๋ซางเอ่ยถามอย่างคาดเดา “ท่านแม่ทัพใหญ่ บัดนี้หลิวปังได้ตราหยกฉินอ๋องและตราทหารมาแล้ว กำลังกระสับกระส่ายจะลงมือ ท่านควรระวังตัวไว้แต่เนิ่นๆ”
ก่อนที่เซี่ยงอวี่จะพูด ฟานเจิงก็ถามขึ้นทันที “เฉาอู๋ซาง วันนี้ที่ท่านมาที่นี่ ได้เปิดเผยร่องรอยหรือไม่?”
เฉาอู๋ซางส่ายหน้าตอบ “ข้าน้อยออกมาโดยอ้างข้ออ้าง ไม่มีใครรู้”
“ดีมาก ท่านยินดีรับใช้ท่านแม่ทัพใหญ่หรือไม่?” ฟานเจิงถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม