คืนนี้ท้องฟ้าแจ่มใส ดวงดาวสุกสกาว ถึงแม้อากาศหนาว แต่คนดูดาวก็เพิ่มขึ้นมากมาย
ในขณะที่ฟานย่าฟู่และเซี่ยงอวี่กำลังดูดาวอยู่ ณ เมืองบนที่ราบแห่งหนึ่งทางตะวันออกของเขาเซียวซาน หญิงสาวคนหนึ่งสวมเสื้อกันหนาวหนาๆ และเสื้อคลุมหนังสัตว์ ยืนอยู่ในลานบ้าน จ้องมองดวงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้า
สีหน้าบางครั้งแสดงออกถึงความเคร่งเครียด ริมฝีปากสีชมพูขยับเบาๆ เหมือนกำลังคำนวณอะไรบางอย่าง……………
ในเวลาเดียวกัน ณ ค่ายใหญ่ของกองทัพพันธมิตรเจ้าเมืองที่ซินเฟิงหงเหมิน เฉินผิงเดินเข้าไปในกระโจมของหยินซวี่อย่างเงียบๆ
“แม่ทัพอิน ขอโทษที่รบกวน!” เฉินผิงมักจะมีมารยาท สุภาพอ่อนโยน
“ท่านเฉิน ช่างเป็นแขกหายากจริงๆ!” หยินซวี่เห็นเฉินผิงมาเยี่ยมก็ประหลาดใจ คิดในใจ: ไม่มีธุระไม่มา เขามาทำไม?
เฉินผิงหัวเราะ “ยังไง? แม่ทัพอินไม่ต้อนรับข้าหรือ?” ปากพูดอย่างนั้น แต่ในใจพอใจกับการเรียก ‘ท่าน’ มาก
หยินซวี่ส่ายหน้าพลางหัวเราะ “จะเป็นไปได้ยังไง? ที่ของข้าเดี๋ยวนี้แทบไม่มีใครมา ท่านเฉินไม่รังเกียจ ยังยอมมา ข้าขอบคุณมากแล้ว” ตั้งแต่เหตุการณ์สังหารเชลยที่ซินอาน หลังจากหยินซวี่คัดค้านเซี่ยงอวี่และขอชีวิตให้ทหารของฉิน กองทัพของหยินซวี่ก็ถูกทิ้งไว้ในเขตซินอาน ให้เขาเดินทางเข้าฉินเพียงลำพัง
เพราะทำให้เซี่ยงอวี่ไม่พอใจ ทุกคนจึงไม่กล้าสนิทสนมกับเขามากนัก นอกจากอิงปู้ จางหาน และคนอื่นๆ ในยามปกติแทบไม่มีใครมา หยินซวี่จึงตั้งกระโจมไว้ที่ขอบที่เงียบสงบ สนุกกับความสงบ ตอนนี้ข้อดีที่สุดคือเมื่อเฉินผิงมา ก็ไม่มีใครสังเกต
เฉินผิงยิ้มแล้วพูดว่า “แม่ทัพอินพูดเล่นแล้ว เห็นทีขุนศึกทั้งค่ายจะกล้าน้อยกว่าข้าซึ่งเป็นบัณฑิตเสียอีก”
อิ๋นซวี่ยิ้มตอบ “จึงกล่าวได้ว่า เฉียนซัวคือมหาบุรุษ ผู้กล้าจริงๆ!”
เฉินผิงยิ้มแล้วพูด “คืนนี้ฟ้าสวยดี แม่ทัพอินสนใจออกไปเดินเล่นไหม?”
ซูอานยืนอยู่ข้างๆ ไม่เข้าใจว่าท่านเฉินนี้จะทำอะไร? ลมเหนือพัดหวีดหวิว อาณาจักรฉินอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ คืนฤดูหนาวหนาวเย็นเป็นพิเศษ กลับต้องชวนแม่ทัพออกไปชมทิวทัศน์ยามค่ำคืน เฮ้อ! มีอะไรก็พูดที่นี่ไม่ได้หรือ?”