อะไรนะ?
เมื่อได้ยินข่าวนี้ ในกระโจมของเพ่ยกงหลิวปังก็แตกตื่นทันที ทุกคนต่างตื่นตกใจ.
“ท่านพูดอะไร? เซียวเหอ เซี่ยงอวี่สังหารหมู่ทหารฉินสองแสนนาย?” โจวป๋อตกตะลึง แสดงความไม่เชื่อโดยตรง.
เซียวเหอพยักหน้า “ใช่ ตามข่าวที่ส่งมา ก็เป็นเช่นนั้นจริง”
เพราะมีคำสั่งเสียของจางเหลียงก่อนจากไป หลิวปังจึงคอยสืบข่าวของฝ่ายเซี่ยงอวี่อย่างละเอียด.
ฉะนั้นหากมีความเคลื่อนไหวใดๆ ก็จะถึงหูหลิวปังเป็นคนแรก และเรื่องเหล่านี้ส่วนใหญ่ให้เซียวเหอรับผิดชอบ.
ในขณะนี้ ทุกคนก็เข้าใจ ว่าทำไมท่านเซียวเหอผู้สุขุมถึงได้ตื่นตระหนก ก็เพราะข่าวนี้ช่างน่าตกใจเกินไป.
หลิวปังตกตะลึง “สองแสนคนทั้งหมดถูกฆ่า?” เขาไม่อยากเชื่อว่าเซี่ยงอวี่จะโหดเหี้ยมอำมหิตถึงเพียงนี้ จึงยังมีข้อกังขาอยู่บ้าง.
“ ไม่ใช่สิ? สองแสนคน ยังลงมือได้ลงคอ? เซี่ยงอวี่ไม่ใช่บ้าไปแล้วหรือ?” ฟานไคว่พูดตรงมาตลอด ตกใจจนไม่สนใจว่าจะอยู่ต่อหน้าหลิวปัง ถ้อยคำก็หยาบคายไม่น้อย.
“แท้จริงเกิดอะไรขึ้น? ท่านเซียวเหอช่วยเล่าให้ละเอียดหน่อยได้ไหม?” เซี่ยโหวอิงแสดงความอยากรู้มาก จึงสอบถามอย่างละเอียด.
เซียวเหออธิบาย “เล่ากันว่าเซี่ยงอวี่และเจ้าเมืองหกแคว้นตั้งใจปฏิบัติต่อทหารฉินที่ยอมจำนนอย่างรุนแรง ให้การดูแลที่แย่มาก ยังมักดูถูกตีกระทืบ ทหารฉินทนความอัปยศไม่ได้ อดทนจนสุดสุด จึงเกิดความขัดแย้งกับทหารพันธมิตรเจ้าเมืองอยู่เสมอ และทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น แต่น่าเสียดายที่จางหานก็ควบคุมไม่ไหว เมื่อกองทัพถึงซินอาน เซี่ยงอวี่โกรธจัด จึงสังหารหมู่ทหารฉินที่ยอมจำนนทั้งสองแสนนาย”
“โหดร้ายถึงเพียงนี้!” ลี่อี้จีที่ตามมาทีหลังเป็นศิษย์สำนักขงจื๊อ อ่านคัมภีร์ขงจื๊อและเม่งจื่อมาอย่างโชกโชน จึงดูถูกและโกรธแค้นเป็นพิเศษโดยธรรมชาติ
เฉาเฉินที่เดินทางมาด้วยกันก็ขมวดคิ้วแน่น แสดงความโกรธ วิธีการของเซี่ยงอวี่นั้นถึงขั้นที่ทั้งคนและเทพพากันเกลียดชังจริงๆ
เซียวเหอถอนหายใจ “ใช่แล้ว ได้ยินว่าแถบซินอานกลางคืนมักได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญ เสียงโกรธแค้นด่าทอ ชาวบ้านแถวนั้นกลัวกันมาก”