มาถึงทางเหนือเมืองจูลู่ รวมกับเฉินหยูได้ครบหนึ่งวันแล้ว ลวี่เฉินก็ยังไม่กลับมา ความรู้สึกไม่ดีคืบคลานเข้ามาในใจ หยินซวี่รู้สึกเหมือนมีหินก้อนใหญ่ทับใจ หนักอึ้งเป็นพิเศษ
ตอนเที่ยงวันที่สอง ในที่สุดก็มีข่าวว่า กองทัพฉู่สามพันคนโจมตีทางเสบียงสำเร็จ แต่ถูกแม่ทัพใหญ่จางหานแห่งฉินนำทัพมาทำลาย
หยินซวี่ใจเต้นตุบ หมายความว่าเล่ห์เหลี่ยมของตนก็ถูกจางหานมองออก ที่ใต้เมืองจูลู่ส่งตงอี้และซือหม่า ซินมาปิดล้อมตน ส่วนตัวเองนำทัพใหญ่ไปไล่ล่าลวี่เฉินที่ทางเสบียง
แต่ในนี้มีข้อสงสัยหลายข้อ ลวี่เฉินเกือบจะทำลายทางเสบียงสำเร็จแล้ว ถึงถูกจางหานตามไปจัดการ ถ้าดูแบบนี้ จางหานไม่ได้รู้ล่วงหน้า แต่รู้ข่าวแล้วถึงไป อีกอย่าง ตงอี้และซือหม่า ซินล้อมตน เกือบจะสำเร็จแล้ว ทำไมถึงถอนทัพกะทันหัน?
ชั่วขณะ หยินซวี่งงไปหมด
หลังจากเหตุการณ์น่าสลดใจ หยินซวี่กลับกลายเป็นผู้รับประโยชน์โดยไม่รู้ตัว ตอนแยกทาง ลวี่เฉินมอบทหารเก่าหกพันคนให้หยินซวี่ คนเหล่านี้ภักดีต่อลวี่เฉินอย่างจงรักภักดี เป็นพวกที่ยึดมั่นในหลักการ
ตอนนี้ลวี่เฉินตายแล้ว คนเหล่านี้จำคำสั่งของเขาได้ เชื่อฟังหยินซวี่ทุกอย่าง นับเป็นเหตุการณ์ที่เปลี่ยนยุค ต่อจากนี้ หยินซวี่มีกองทัพของตัวเองในที่สุด ถึงจะมีแค่หกพันกว่าคน ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี
ยืนอยู่บนพื้นที่ว่างนอกค่าย หยินซวี่ไม่รู้ว่าดีใจหรือกังวล?
เสียงฝีเท้าดังขึ้น ชายผิวคล้ำคนหนึ่งเดินมา อายุประมาณสามสิบถึงสี่สิบ สูงไม่มาก แต่ดูแข็งแรง มีกำลัง กล้ามเป็นมัด ดวงตาคู่หนึ่งฉายแวววาว แท้จริงแล้วคือแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นจ้าว เฉินหยู
เฉินหยู เป็นผู้มีชื่อเสียงจากต้าเหลียงแห่งแคว้นเว่ย ตั้งแต่เด็กก็มีความทะเยอทะยาน หลังจากเฉินเซิ่งก่อการกบฏ เขาได้ไปเข้าเฝ้าเฉินเซิ่งพร้อมกับจางเอ่อร์เพื่อนสนิท เสนอให้ใช้กำลังพลจู่โจมยึดดินแดนจ้าว