เล่มที่ 4 กองทัพฉู่]บทที่ 105 ดาราแม่ทัพล่วงหล่น
“แม่ทัพใหญ่ ทัพฉู่ฝ่าวงล้อมออกไปแล้ว!” จางผิงเดินเข้ายังกระโจมทัพกลางอย่างไม่สบอารมณ์ รายงานสถานการณ์แก่จางหานตามความจริง อย่างเป็นทางการต่อหน้าผู้คน แม้แต่น้องชายแท้ๆ ก็ต้องเรียกจางหานว่าแม่ทัพใหญ่
จางหานกระแอมเบาๆ ยกภาชนะทองแดงใส่น้ำบนโต๊ะ แล้ววางลงอย่างแรง น้ำกระเด็นกระจาย การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของหยินซวี่ทำให้แผนการของเขาพังทลาย ทัพฉินระส่ำระสาย ต่อหน้าต่อตาเขาช่วยเหลือกองกำลังที่เหลือของเซี่ยงเหลียงออกไป เหตุการณ์นี้ทำให้เขารู้สึกอัปยศยิ่งนัก ในชั่วขณะก็หดหู่ถึงขีดสุด
จางผิงเห็นดังนั้นรีบรายงานว่า “แม่ทัพใหญ่ ที่ริมเป่ยโกว ทัพฉู่เสียทหารห้าพันคน กระหม่อมนำกำลังไล่ตาม สังหารเพิ่มอีกสามพันกว่าคนที่ริมจี้สุ่ย จนกระทั่งลวี่เฉินอดีตลูกน้องของเฉินเซิ่งปรากฏตัว จึงจำต้องถอนทัพ” ส่วนข่าวทัพฉินเสียแปดพันคนเขาไม่ได้พูด แต่จางหานก็รู้ดีอยู่แก่ใจ
“เอ่อ...” จางผิงหยุดเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อ “ตามข่าว เซี่ยงเหลียงถูกธนูของเรายิงเจ็บ คงอยู่ได้ไม่นาน”
อืม? เมื่อได้ยินข่าวนี้ จางหานก็ดีใจขึ้นมาทันที รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก ลุกพรวดขึ้น ถามซ้ำอย่างเร่งรีบ “ข่าวนี้แน่นอน?”
“ใช่ เซี่ยงเหลียงถูกลูกธนูของทหารต้าฉินยิงเจ็บ ที่จุดสำคัญระหว่างอกและท้อง ทหารนับพันเห็นว่าเซี่ยงเหลียงถูกหามออกไป แม้ตอนนี้ยังไม่ตาย ก็บาดเจ็บสาหัสใกล้ตายแล้ว” จางผิงตอบอย่างกระหยิ่มใจ ชัดถ้อยชัดคำ
“ดีมาก!” จางหานเปลี่ยนจากกังวลเป็นดีใจ หากเซี่ยงเหลียงตายจริง แม้ศึกปิดล้อมจะพ่ายแพ้ก็ถือเป็นชัยชนะครั้งใหญ่ การตายของเซี่ยงเหลียงมีความหมายพิเศษต่อศึกฉี-ฉู่ ส่งผลโดยตรงต่อสถานการณ์การลุกฮือต่อต้านราชวงศ์ฉินในต้าเหอจือหนาน