เที่ยงวัน ถงซาน
น้ำในแม่น้ำขุยเหอไหลเอื่อยๆ เงียบสงบ ไม่มีคลื่น สงบร่มเย็น ปราสาทถงซานที่อยู่ไม่ไกลเต็มไปด้วยสมรภูมิ ลูกธนูเกลื่อนฟ้า ภาพที่เคลื่อนไหวกับสงบนิ่งเกิดความแตกต่างชัดเจน เหนือกำแพงปราสาท เฉินเหลียวหน้าซีดเผือด มองดูกำแพงดินที่พังเสียหายหลายจุด ทหารที่บาดเจ็บและตายถูกหามลงจากหัวเมือง จิตใจของเขาหนักอึ้งเป็นพิเศษ
สองวันติดต่อกัน กองทัพไคว่จีไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยโจมตีถงซานอย่างหนัก ตลอดสองวันเต็ม กองทัพไคว่จียกมาเป็นระลอกต่อเนื่อง ทั้งวันทั้งคืน ทำให้กองทัพเผิงเฉิงไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย ลูกธนูจากหน้าไม้ที่พร่างพราย และเครื่องยิงหินอย่างง่ายที่หยินซวี่สั่งให้ผลิตในคืน สร้างความเสียหายอย่างรุนแรงแก่กำแพงดินที่อ่อนแอของถงซาน เกิดการพังทลายหลายครั้ง โชคดีที่ซ่อมแซมทัน เมืองจึงยังไม่แตก
สิ่งที่ทำให้กองทัพเผิงเฉิงปวดหัวที่สุดคือกลยุทธ์โจมตีทุกแนวของหยินซวี่ กองทัพใหญ่โจมตีจากหลายทิศทางอย่างต่อเนื่อง ทำให้กองทัพเผิงเฉิงไม่สามารถระบุได้เลยว่าทิศทางหลักของการโจมตีของกองทัพไคว่จีอยู่ที่ไหน? บนหัวเมือง เฉินเหลียวผู้รักษาเมืองแบกรับความกดดันอย่างหนัก ถูกกดดันจนทุกข์ทรมาน การโจมตีต่อเนื่องสิบสองชั่วยาม ทำให้ทหารของเขาต้องตื่นตัวตลอดเวลา ไม่สามารถพักผ่อนได้ดี หลังจากสองวันที่จิตใจตึงเครียดสูง ก็เริ่มแสดงอาการอ่อนล้า
“กองทัพไคว่จีดูเหมือนจะมีไม่เพียงแปดพันคน?” บนหัวเมือง นายพันคนหนึ่งเริ่มตั้งข้อสงสัย ไม่คิดว่าจะดึงมาเสียงเห็นด้วยต่อเนื่อง
“ใช่แล้ว! ต้องเป็นรายงานทหารผิดพลาด กองทัพไคว่จีมีจำนวนมากอย่างชัดเจน การรบสี่ทิศต่อเนื่องกัน ถ้ามีเพียงแปดพันคนจะทำได้อย่างไร?”