เช้าฤดูใบไม้ร่วง แดงอ่อนโผล่ขึ้น ทุ่งหญ้าถูกปกคลุมด้วยหมอกบางๆ หยินซวี่ตื่นนอนมาในป่านอกโรงงาน เริ่มออกกำลังกาย ชุดท่วงท่าต่อสู้ร่ายรำอย่างมีพลัง ทำให้นกฝูงหนึ่งตกใจบินหนี
วันนั้นใน“บ่อขังหนูดิน” นั่งสมาธิฝึกชี่กง หลังจากย่อยพลังแห่งความโหดร้ายอันรุนแรง เหนื่อยถึงขีดสุด ก็หลับลึกไป นอนหลับไปเกือบสองวัน ลืมแม้กระทั่งกินข้าว ถ้าไม่ใช่ผูจวิ้นและคนอื่นๆ ที่รีบเปิดแผ่นไม้เรียกเขาตื่น คงจะหลับตายไปแล้ว
แต่การคงท่าเดิมเป็นเวลานานทำให้กล้ามเนื้อแข็งมาก โชคดีที่ผูจวิ้น ลู่หมิงและคนอื่นๆ ไม่รังเกียจสกปรก ไม่รังเกียจเหม็น ช่วยนวดให้เป็นเวลานาน จึงฟื้นคืนมา อีกทั้งเกาอี้หาแพทย์หาสมุนไพร ทุกวันมีเนื้อกวางและเนื้อป่าเพิ่มกำลัง ครึ่งเดือนก็ฟื้นคืนมา ดีกว่าเดิมเสียอีก
ฝึกไปกว่าครึ่งชั่วยาม หยินซวี่ไม่รู้สึกเหนื่อยเลย กลับยิ่งสดชื่นแจ่มใส ร่างกายมีพลังไม่รู้จักหมด ชกหนึ่งหมัดไปที่ลำต้นไม้หนาพอๆกับปากชาม เปลือกไม้กระเด็นเป็นชิ้นๆ กลับบุ๋มเข้าไปเป็นรอยใหญ่
โอ๊ะ? หยินซวี่ประหลาดใจอย่างมาก แล้วก็ดีใจเกินคาด ตั้งแต่ได้เปลี่ยนและดูดซับพลังแห่งความโหดร้ายนั้นใน“บ่อขังหนูดิน” หยินซวี่รู้สึกว่าตัวเองมีการก้าวกระโดดเชิงคุณภาพ ความก้าวหน้าวิชายุทธก็เร็วมาก คงเป็นเพราะได้พรจากภัยพิบัตินะ!
“ฝีมือดี!”
หยินซวี่หันกลับมา เห็นเกาอี้กับผูจวิ้นเดินมาด้วยกัน เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วถามด้วยรอยยิ้ม “ว่าไง? มาด้วยกันตอนนี้เลย?”
“ตงไหลเอ๋ย! มีเรื่องยากๆ นะ!” หยินซวี่ที่หน้างานก่อสร้างใช้ชื่อตงไหล
เห็นเกาอี้ขมวดคิ้ว หยินซวี่อดถามไม่ได้ “เป็นอะไรไป?”
เกาอี้ถอนหายใจ “ท่านเจ้าเมืองเร็วๆ นี้จะจัดงานวันเกิด นายท่านเจียงที่รับผิดชอบการสร้างฉือเต้าต้องการเห็ดหลิงจือเป็นของขวัญ หัวหน้าหมู่เหอแนะนำว่าพวกเจ้ากับผูจวิ้นเก่งเรื่องนี้ เลยจัดคนสามสิบให้พวกเจ้าไปเก็บหลิงจือ”
“เก็บหลิงจือ?”
หยินซวี่ขำไม่ออกร้องไห้ไม่ออก
ผูจวิ้นพูด “นี่มันไม่หวังดีชัดๆ หลิงจือของแบบนั้นขึ้นอยู่บนเขาลึก เป็นสิ่งที่พบได้แต่หาไม่ได้ จะไปหาเจอได้ยังไง นี่มันกลั่นแกล้งคนชัดๆ”