ตู้ซางเพราะมีคำชี้นำของหลวนปู้ก่อนหน้านี้ จึงหาพลับพลาที่ขังจื่ออิงได้อย่างรวดเร็ว! เมื่อรีบร้อนมาถึง ก็ถูกทหารแคว้นฉู่ที่รับผิดชอบการดูแลขัดขวางไว้
“ใครกัน?”
ตู้ซางเหลือบมองนายกองแคว้นฉู่ตรงหน้าอย่างเย็นชา พูดเสียงเยชาว่า “คืนนี้มีพวกกบฏฉินกั๋วแฝงตัวเข้ามาในค่าย ตั้งใจจะช่วยเหลือจื่ออิง พวกเรารับคำสั่งจากบิดาบุญธรรมให้มาจับตัวจื่ออิงไปคุมไว้ที่กระโจมทัพกลาง!”
“เอ้อ?”
เห็นนายกองแคว้นฉู่ยังมีข้อสงสัย ตู้ซางก็โกรธว่า “ไม่เห็นไฟที่ลุกไหม้ทั่วหรือ? ไม่ได้ยินเสียงรบราฆ่าฟันหรือ? ยังชักช้าอะไรอีก?”
นายกองเห็นท่าทางของตู้ซางเช่นนี้ ก็รู้สึกในใจว่า: คนรอบข้างฟานย่าฟู่วางมาดใหญ่โตกันจริงๆ ต่างก็เป็นทหารแคว้นฉู่เหมือนกัน ทำไมถึงต่างกันขนาดนี้? กลัวว่าจะเผลอไปทำให้คนระดับเดียวกันนี้ไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าทิ้งหน้าที่ กล่าวเสียงหนักแน่นว่า “ขอรับ โปรดแสดงคำสั่งของท่านแม่ทัพใหญ่!”
ตู้ซางโบกมือหยิบตราประจำตัวที่ใช้กันทั่วไปในกองทัพฉู่ขึ้นมา ซึ่งแน่นอนว่าเป็นของปลอม พูดว่า “พอแล้ว รีบพาคนออกมาเถิด อย่าให้ท่านแม่ทัพใหญ่และบิดาบุญธรรมรอนาน ไม่เช่นนั้นเจ้าหรือข้าต่างก็รับผิดชอบไม่ไหว!”
หว่างคิ้วของนายกองมีแววสงสัยแวบผ่าน ลังเลว่า “ตามคำสั่งของท่านแม่ทัพใหญ่ จำเป็นต้องมีคำสั่งเป็นลายลักษณ์เท่านั้นขอรับ!”
ดวงตาของตู้ซางเปล่งประกายเย็นเยียบ เขาเริ่มกังวลใจ การจะพาองค์ชายออกไปอย่างราบรื่นนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย! แต่นายกองกลับคิดว่าตู้ซางโกรธ จึงตกใจกลัว แต่ก็ไม่กล้าฝืนคำสั่งของเซี่ยงอวี่ ถือว่าลำบากใจทั้งสองทาง
อันที่จริง คนที่เข้าใจผิดไปนั้นมีเพียงนายกองแคว้นฉู่ผู้น้อยคนนี้เท่านั้น หลิวเฉิงพาพรรคพวกหลบเลี่ยงทหารที่วิ่งวุ่นวายไปทั่ว และเข้าใกล้กระโจมของจื่ออิงแล้ว เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีเพียงร้อยสองร้อยคน เขาก็กำลังคิดว่าจะลงมืออย่างไรเพื่อช่วยท่านจื่ออิงออกไปได้อย่างราบรื่น