“ข้ามแต่ไม่ข้าม?” ซูอานเบิกตาโต มองหานซิ่นด้วยความงุนงง
ผูจวิ้นครุ่นคิด คุ้นเคยกับความลึกซึ้งหยั่งรู้ระหว่างนายทัพของตนกับหานซิ่นเสียจนไม่แปลกใจอะไรอีก กำลังคิดถึงสาเหตุและผลที่ตามมา หานซิ่นยิ้มไม่พูดอะไร แค่มองหยินซวี่ ครั้งนี้จะยังเข้าใจกันได้อีกไหม?
แม่ทัพอินยิ้มมุมปาก ลุกขึ้นอย่างสง่างาม เดินไปที่ริมน้ำแล้วพูดเสียงดัง "ข้ามแต่ไม่ข้าม เอาอย่างนี้แหละ! ผูจวิ้นให้เพิ่มทหารม้าลาดตระเวนสืบความเคลื่อนไหวของกองทัพฉิน ป๋อโจวไปค้นหาเรือนับร้อยลำตามแม่น้ำ!"
"อะไรคือ 'ข้ามแต่ไม่ข้าม'? อยากจะข้ามแม่น้ำ เรือก็ไม่พอนี่? กองทัพฉินอยู่ข้างหลังไม่ไกล จะไปหาเรือก็ไม่ทันด้วย? แล้วนี่เป็นแค่หมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ จะไปหาเรือประมงมากมายขนาดนั้นที่ไหน?" ซูอานไม่เข้าใจ มองหยินซวี่ด้วยความงุนงง เขาคิดว่าวันนี้นายทัพของตนกำลังกลั่นแกล้งชาวบ้าน.
"ยังไง? ไม่อยากทำเหรอ? คิดว่าลำบากใจ?" หยินซวี่หัวเราะหึๆ ไม่พูดอีก ส่วนหานซิ่นก็แค่ยิ้มไม่พูดอะไร.
"น่าสงสาร" ซูปั๋วโจวจ้องมองผูจวิ้นด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ ผูจวิ้นนึกขึ้นได้ เข้าใจประเด็นสำคัญแล้วบอกซูอานว่า "นายทัพให้ท่านไปหา ก็ไปหาเถอะ ตอนนี้หาไม่เจอก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวจะมีคนช่วยท่านหา วางใจได้?"
"ใครนะ? ใครจะช่วยข้าหาเรือ?" ซูอานยังไม่เข้าใจ.
ผูจวิ้นตบไหล่เขาแล้วดึงแขนเขา พูดว่า "ปกติเจ้าก็ซนนักหนา วันนี้เป็นอะไรไป? ขอบอกนะ... บางคนเป็นศัตรูจริง แต่ก็จะเป็นศัตรูตลอดไป บางทีพวกเขาก็ 'ยินดี' จะช่วยเจ้าทำงานนะ" พูดพลางก็ลากซูอานจากไป.
"โอ้โอ้ ข้าเข้าใจแล้ว อย่างนี้นี่เอง..." เสียงของซูอานที่เข้าใจกระจ่างดังมาแต่ไกล หยินซวี่และหานซิ่นยืนอยู่ริมน้ำ มองกันและกันอดยิ้มไม่ได้.