กองทัพฉู่จากไปแล้ว ชาวประมงผู้เรียบง่ายเพิ่งจะได้เรือของตนคืนมา คิดว่าทุกอย่างกลับสู่ความสงบ ใครจะรู้ว่าหน้าประตูหมาป่าไปแล้ว หลังประตูเสือกลับมา กองทัพฉินที่เพิ่งมาถึงนั้นเลวร้ายยิ่งกว่ากองทัพฉู่ ไม่เพียงแต่แย่งเรือ ข้าวฟ่างไม่กี่จินที่สะสมไว้อย่างยากลำบากก็ถูกแย่งไปจนหมด สาวน้อยหน้าตาพอใช้หลายคนก็ถูกกองทัพฉินทำร้าย
จางหานถึงแม้จะปกครองกองทัพอย่างเคร่งครัด แต่กองทัพฉินนี้มาจากนักโทษแห่งเขาหลีซาน ล้วนเป็นพวกที่เสี่ยงชีวิต นิสัยดั้งเดิมเปลี่ยนได้ยาก ชาวบ้านที่น่าสงสารทำได้เพียงคร่ำครวญร้องไห้ มองดูทหารฉินลากเรือประมงเล็กๆ ที่พวกเขาพึ่งพาเพื่อยังชีพอีกครั้ง
แถบตงเออ ตลอดแนวแม่น้ำใหญ่ก็เป็นเช่นนี้ ความแตกสลายของครอบครัวนับไม่ถ้วน หยินซวี่ภายหลังได้รู้ข่าว สะเทือนใจไม่น้อย พูดขึ้นมาก็เรื่องนี้เกิดจากตน สถานการณ์บีบคั้น ก็ไม่มีทางช่วยได้ ตรงกับคำโบราณที่ว่า น่าสละหมาอยู่ในยุคสงบ ดีกว่าเกิดเป็นคนในยุคอลหม่าน หวังเพียงแต่ให้เร็วๆ รวมเป็นหนึ่งเดียวกันใต้หล้า ยุติความขัดแย้งของยุคอลหม่านนี้ จึงจะคืนความสงบให้ชาวบ้านได้
จั่วหมิงมาหาซ้ายหมิงอย่างตื่นเต้น รายงานว่า “ท่านแม่ทัพ เก็บเรือตามแนวแม่น้ำได้หมดแล้ว ส่วนใหญ่รวมอยู่ที่สองท่าเรือใกล้ตงเออ รับประกันว่าหยินซวี่ไม่มีเรือใช้”
ตงอี้พอใจพยักหน้า “วางกำลังตามแนวแม่น้ำ ปิดเส้นทางของหยินซวี่ ข้าจะนำทัพไล่ตามเอง”
ขณะที่ตงอี้กับซ้ายหมิงกำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน หยินซวี่ก็ซ่อนตัวอยู่ในป่าเขาบริเวณใกล้ตงเออ
ตงเออตั้งอยู่ตรงรอยต่อระหว่างแคว้นฉีกับจ้าว ริมฝั่งแม่น้ำฮวงโห ไม่ไกลไปทางตะวันออกก็มีเขาไท่ซานอันสูงตระหง่าน เนินเขาที่เตี้ยในพื้นที่ทำให้กองทัพฉู่มีที่ซ่อนตัวสะดวก ความประทับใจของหยินซวี่ที่มีต่อตงเออมีสองอย่าง อย่างแรกคือเฉาจื่อผู้ที่แต่งบทกวีได้ในเจ็ดก้าว มีพรสวรรค์สูงส่ง เคยได้รับตำแหน่งเป็นอ๋องแห่งตงเออ อย่างที่สองคือกาวหนังลาแห่งตงเออ ซึ่งในยุคหลังเป็นของบำรุงที่มีชื่อเสียงมาก