ขบวนศพของเซี่ยงเหลียงเข้าเมืองเผิงเฉิง พวกศิษย์ตระกูลเซี่ยงที่นำโดยเซี่ยงอวี่และเซี่ยงจวงพากันพุ่งเข้าไปกอดศพร้องไห้คร่ำครวญ บรรดาทหารและที่ปรึกษาของเซี่ยงเหลียงก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ฟานเจิงยืนอยู่ด้านหลังไกลๆ ถือไม้เท้ารูปประหลาด หน้าตาหมองคล้ำ สีหน้าสั่นเทาพูดไม่ออก
เมื่อศพถูกนำเข้าเมือง ชาวเมืองทั้งหมดรู้ว่าจอมทัพเซี่ยงที่พวกเขาเคารพรักสิ้นชีพในสนามรบ ต่างพากันกรูไปที่ข้างถนน เพื่อต้อนรับหรือกล่าวลาเจ้าเซี่ยง บางคนร้องไห้โฮ บางคนสะอื้นเบาๆ ทั้งเมืองเผิงเฉิงถูกปกคลุมด้วยความเศร้าโศกอย่างลึกซึ้ง
แน่นอนว่ามีสองคนที่ยกเว้น นั่นคือซ่งอี้และฟ่านเหวินเคอ เดิมพวกเขาคิดจะไปที่ประตูเมือง แต่คิดว่าการทำเช่นนั้นจะกระตุ้นฝ่ายของเซี่ยงอวี่อย่างรุนแรง และอาจเกิดความขัดแย้งร้ายแรงขึ้นได้ทันที แม้การดีใจเมื่อเห็นคนอื่นเดือดร้อนจะเป็น 'ความสุข' อย่างหนึ่ง แต่ก็ไม่ควรเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง หลังจากคิดทบทวนแล้ว ซ่งอี้และฟ่านเหวินเคอจึงขึ้นไปบนหอเล็กที่ประตูเมือง มองดูจากระยะไกล
“ในที่สุดก็ตาย!” ซ่งอี้มองศพของเซี่ยงเหลียงบนรถศึก แสดงความเกลียดชังอย่างลึกซึ้ง ขบฟันด้วยความสะใจไม่รู้จบ
ฟ่านเหวินเคอยิ้มเงียบ สายตาจงใจหรือไม่จงใจตกลงบนซ่งอี้ สีหน้าซับซ้อนมาก แต่ในเวลานี้ซ่งอี้หมกมุ่นอยู่กับความตื่นเต้นอย่างสมบูรณ์ ไม่รู้ตัวเลย
“เห็นพวกเขาร้องไห้ ข้าดีใจมาก ฮ่าๆๆ!” ซ่งอี้หัวเราะอย่างบ้าคลั่งและสะใจ คำพูดของเขาแสดงถึงจิตใจที่บิดเบี้ยวและผิดปกติ ท่ามกลางความตื่นเต้น สายตาตกลงบนเซี่ยงอวี่และหยินซวี่ รอยยิ้มค่อยๆ หยุดนิ่ง ดวงตาฉายแสงแห่งความเกลียดชังไม่รู้จบ มือใหญ่ตบลงบนราวกันตกอย่างแรง