ฟ้าสดลมเย็น เซียงซีเหอไหลเอื่อย ระลอกคลื่นเป็นประกาย
เสียงกีบม้าถี่ดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบของเมืองเล็ก หยินซวี่ควบม้าวิ่งเร็ว ผูจวิ้นนำพี่น้องหลายสิบคนตามหลัง เป็นห่วงหนัก เขาแจ้งชัดว่าเกิดอะไรขึ้น หญิงที่หยินซวี่รัก หลี่อวี้เหนียงถูกคนทำร้าย ถูกบีบให้กระโดดน้ำตาย เขาก็รู้เองว่าหยินซวี่จะไปทำอะไร
นึกถึงวันนั้นระหว่างเดินทางเกณฑ์แรงงานที่เขาหลีซาน สาเหตุที่หยินซวี่ลุกขึ้นฆ่าคนก็เพราะถุงน้ำนั้น ดูสีหน้าหวานชื่นตอนหยินซวี่ดื่มน้ำ ผูจวิ้นก็รู้ว่าถุงน้ำนั้นหลี่อวี้เหนียงทำขึ้นเอง แค่เห็นหยินซวี่พกติดตัวตลอด ทะนุถนอมยิ่ง ความรักในนั้นก็เด่นชัด
เพื่อไม่ให้ถุงน้ำเสียหาย หยินซวี่ยอมเจ็บตัว ยอมสู้ตัวต่อห้ากับคนป่าเถื่อน ยอมฆ่านายทหารที่คุมเกณฑ์ ชายคนนี้เลือดร้อนเพียงใด? มีน้ำใจและรักภักดีเพียงใด! แล้วที่หยินซวี่จะไปทำอะไรตอนนี้ก็เห็นชัด
ตว้านสุ่ยแขวนบนอานม้า ใบหน้าหยินซวี่เขียวคล้ำ ไม่พูดสักคำ ควบเร็วเข้าใกล้เซียงซีเจิ้นขึ้นทุกที เห็นฉากที่คุ้นเคย หยินซวี่ปวดใจเหมือนมีดกรีด ยิ่งเมื่อกีบม้าเหยียบข้ามเซียงซีเหอ น้ำตาก็ไหลรินจากตาไร้เสียง หยดลงในคลื่นเขียวของเซียงซี
ใครว่าชายชาติทหารมีน้ำตาก็ใช่ว่าจะไหลพราก เพียงแค่ยังไม่ถึงจุดที่ตรอมตรม
ตั้งแต่แรกเห็นโลกนี้ อวี้เหนียงก็อยู่เคียงข้าง ให้ความอบอุ่นและห่วงใย โดยเฉพาะวันที่จากมา นางเย็บเสื้อผ้าและถุงน้ำจนดึก รอยเข็มบนนิ้วนุ่มของนางยังอยู่ในความทรงจำ ทำให้เศร้าใจมิใช่หรือ?
หยินซวี่เงยหน้ามองไปยังเซียงซีเจิ้น จวนตระกูลอู๋จงอยู่ที่นั่น พวกเขาผลักดันจนอวี้เหนียงตาย หนี้เลือดต้องชำระด้วยเลือด วันนี้จะให้ตระกูลอู๋ไม่เหลือแม้แต่ไก่สักตัว เป็นเครื่องสังเวยอวี้เหนียง แส้ม้าฟาดลงอย่างรุนแรง ม้าตัวใต้ลำตัวพุ่งไปข้างหน้าดั่งลม สาดละอองน้ำบนแม่น้ำ...
กองม้าพุ่งเข้าไปในถนนเซียงซีเจิ้น ชาวบ้านชนบทไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้ ต่างหลบไปสองข้าง มีคนตาดีจำได้ว่าชายหนุ่มที่นำหน้าดูเหมือนตงไหล ต่างซุบซิบคาดเดากันไปต่างๆ นานา สุดท้ายด้วยความอยากรู้ ก็ตามไปดูความวุ่นวาย
กองม้าหยุดที่หน้าจวนตระกูลอู๋ ผูจวิ้นตะโกน "ไป! ทุบประตู!"