ปีที่ 25 ของฉินอ๋องเจิ้ง ตั้งดินแดนอู๋เยว่เดิมเป็นไคว่จีจวิ้น จิ๋นซีฮ่องเต้พาหลี่ซืออัครมหาเสนาบดี เดินทางไกลไปเช่าซิง เขาไคว่จีเซ่นไหว้ต้าอวี่ ขณะเดียวกันไคว่จีเป็นชื่อสถานที่โบราณ มีชื่อเสียงเลื่องลือ ดังนั้นเขตนี้จึงเรียกว่าไคว่จีจวิ้น
สมัยฉินฮั่นใช้ระบบแยกการปกครองระหว่างจวิ้นกับเว่ย ที่ว่าการจวิ้นเคยอยู่ที่อู๋เซี่ยน เว่ยจื้ออยู่ซานอิน ปกครองยี่สิบหกอำเภอ เพราะไคว่จีจวิ้นเป็นเมืองชายแดนสำคัญ มีตัวอย่างการแย่งชิงของเยว่กั๋ว เว่ยจื้อจึงสำคัญยิ่ง เช่นที่เว่ยจื้อซานอิน โจวคังผู้ตรวจการฝ่ายขวาคุมสามหมื่นทหารประจำการ
ไม่รู้เพราะอะไร ช่วงก่อนหน้านี้กองทัพของโจวคังที่ซานอินจู่ๆก็ยกทัพไปทางตะวันตก ไปปราบโจรแถวเผิงหลี่เจ๋อ ปกติก็ไม่เป็นไร แต่ไม่ทันไรก็เกิดการลุกฮือต้าเจ๋อเซียงขึ้น ในลานบ้านแห่งหนึ่งในเจียงเป่ย กลุ่ม"บัณฑิต"ได้รับข่าวก่อน นั่งพูดคุยกันอย่างเปิดอก ถกเถียงสถานการณ์บ้านเมือง
"พี่ศิษย์ ดูท่าโลกจะวุ่นวายอีกแล้ว!"
"ใช่ ตั้งแต่วันที่อิงเจิ้งตาย ฉินกั๋วก็ต้องล่มสลาย! น่าเสียดาย แผ่นดินนี้รวมเป็นหนึ่งได้ไม่ถึงหลายสิบปี กลับแตกแยกอีกครั้ง"
"ใช่! ปณิธานของบรรพบุรุษต้องหยุดชะงักกลางคัน น่าเศร้าจริงๆ!"
“ในอดีตกลุ่มนั้นศิษย์สำนักม่อทุ่มเทสุดชีวิต ช่วยอิงเจิ้งรวมแผ่นดินเป็นหนึ่ง เดิมหวังจะยั่งยืน แต่กลับใช้อำมาตยาธิปไตย ปกครองแผ่นดิน สุดท้ายไม่ยืนยาว!”
“แรกคิดว่าเติ้งหลิงซื่อตามฝูซูจะมีวันรุ่งโรจน์ มาบัดนี้ ดูท่าพวกเราศิษย์สำนักม่อทุกคนก็แค่หนังใส่น้ำไม่เหลือสักหยดเท่านั้น”
“เติ้งหลิงซื่อไม่ใช่คนของสำนักม่ออีกแล้ว แนวคิดของพวกเขาแตกต่างอะไรกับข่งชิว Yan ไปนานแล้ว หลงผิดจากแนวคิดของโม่ตี้ปฐมาจารย์” พูดมาถึงตรงนี้ ชายชราหยุดพูดโดยไม่รู้ตัว ดูเก้อเขินเล็กน้อย