“ขอทราบชื่อท่าน?”
หญิงสาวนิ่งงัน ลังเลแล้วตอบ “ฟ่านอีหลาน!”
“อีหลาน?” หยินซวี่พยักหน้ายิ้ม “ชื่อดี ดอกอีหลานบาน คนสมชื่อ งามสง่าเช่นนี้!”
ฟ่านอีหลานแสร้งขุ่น “ครั้งก่อนพบกัน คุณชายสุภาพเรียบร้อย วันนี้ทำไมดูเปลี่ยนนิสัย?”
หยินซวี่กล่าวว่า "เอาล่ะ ข้ากล้าพูดเกินไปแล้ว แต่คุณหนูมีรูปลักษณ์ดุจเทพเซียน ทำให้ข้าต้องประหลาดใจ ดังนั้น ขอคุณหนูโปรดอภัยด้วย"
ฟ่านอีหลานเหลือบมองเขาหนึ่งทีแล้วพูดว่า "ใช่แล้ว เจ้ายังไม่ได้ตอบข้าเลย หญิงสาวงามแห่งฉู่ที่ทำให้ฝูงห่านตกนั้นชื่ออะไร?"
"ดูเหมือนชื่อหลินเฟิง เป็นองครักษ์ประจำพระองค์ของฉู่เวยอ๋อง แต่น่าเสียดาย..." หยินซวี่ส่ายหน้า แอบสังเกตสีหน้าของฟ่านอีหลาน อยากจะทดสอบว่านางรู้เรื่องตำนานของเฉิงหยิงและตว้านสุ่ยหรือไม่
แต่น่าเสียดายที่ฟ่านอีหลานไม่ให้โอกาสเขา ขณะที่เขาพูด หญิงงามก็หันข้างไปแล้ว "หลินเฟิง? น่าเสียดายอะไร?" เมื่อหันกลับมาอีกครั้ง ใบบนใบหน้าที่ไร้คลื่นก็เต็มไปด้วยความอยากรู้
นางไม่รู้จริงๆ หรือว่าฝีมือการแสดงสูงส่งเกินไป?
หยินซวี่รู้สึกสงสัย วินิจฉัยได้ยาก จึงเล่าเรื่องที่เซี่ยงจวงเล่าให้ฟังอย่างละเอียด ฟ่านอีหลานฟังอย่างเคลิบเคลิ้มและถอนหายใจว่า "ไม่คิดว่าดาบนี้จะมีเรื่องราวน่าประทับใจถึงเพียงนี้"
หยินซวี่ถือ ‘ตว้านสุ่ย’ ไว้ในมือ แล้วพูดว่า "ที่ผ่านมาไม่มีโอกาสขอบคุณคุณหนูสำหรับน้ำใจที่มอบดาบให้ และความช่วยเหลือของฟ่านชิงตลอดหลายวัน วันนี้จึงขอขอบคุณต่อหน้า"
"คำว่าขอบคุณนี้คงไม่สมควร ที่จริงแล้วเป็นข้าที่ทำให้ท่านเดือดร้อน การช่วยเหลือเป็นสิ่งที่ควรทำ" ฟ่านอีหลานกล่าวอย่างสุภาพและอ้อมค้อม "เมื่อสองสามวันก่อนได้ยินว่าท่านมาถึงไคว่จี ก็คิดจะหาโอกาสเชิญท่าน ไม่คิดว่าวันนี้จะพบกันในที่ชุมชน เลยเชิญท่านมาที่นี่ ขอบคุณต่อหน้าและก็ขอโทษด้วย!"