ศาลาอำเภอฟานอี้ ในห้องชั้นในอันเงียบสงบ อู๋รุ่ยกำลังดื่มชาอย่างสบายอารมณ์
อู๋เฉินวิ่งพรวดเข้ามาในห้อง รายงานว่า “ท่านพ่อ กองทัพฉินถอยกลับไปแล้ว”
"โอ้?"
อู๋เฉินดูตื่นเต้นนัก ยิ้มพลางกล่าวว่า “ได้ยินว่าพวกโจรพวกนั้นมีฝีมือไม่น้อย ลากกองทัพฉินให้วนไปวนมาบนหรงซู่หลิ่ง โดยเฉพาะตอนน้ำท่วมที่ชิงสือโกว จมน้ำตายเป็นร้อยคน ผู้คุมอันจมูกแทบเบี้ยวด้วยความโกรธ”
“แต่ได้ยินว่าพวกโจรดูเหมือนจะออกจากหรงซู่หลิ่งไปทางเหนือแล้ว กองทัพฉินเลยยกทัพไปปราบ ก่อนหน้านี้ยังดูถูกพวกเรา ไม่เชื่อใจพวกเรา ฮึ! ไปได้ดี ยิ่งไปไกลยิ่งดี”
สีหน้าของอู๋รุ่ยค่อยๆ มืดลง แต่อู๋เฉินกลับไม่สังเกตแม้แต่น้อย พูดต่ออย่างออกรสว่า “ได้ยินว่าอิ่นตงไหลเป็นคนฟานอี้เรา ที่แท้เป็นคนอย่างนี้หรือนี่ ไม่งั้นต้องไปเยี่ยมคารวะสักหน่อย จะได้เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน”
“พอแล้ว!” อู๋รุ่ยพูดอย่างโกรธ “ยิ่งไม่รู้จักมารยาทมากขึ้นแล้ว ฟานอี้อยู่ใต้การปกครองของราชสำนัก บัดนี้กองทัพหลวงปราบโจรไม่สำเร็จ เจ้าจะมีความคิดเช่นนี้ได้อย่างไร? โจรเป็นคนที่เจ้าจะคบหาได้ตามใจหรือ?”
“ท่านพ่อ?”
“กลับไปอ่านหนังสือให้ข้าเสีย อย่าให้เจ้าไปเที่ยวเล่นอีก” อู๋รุ่ยพูดแล้วก็สะบัดแขนเสื้อด้วยความโกรธ อู๋เฉินรู้สึกหนาวสะท้าน ตัวสั่น หันหลังแล้วค่อยๆ ถอยออกไปอย่างเงียบๆ ในฐานะที่เป็นหนุ่มน้อยที่หัวแข็ง ความไม่พอใจในใจของเขาก็ยิ่งทวีขึ้น
อู๋เฉินเพิ่งจากไป พ่อบ้านก็มารายงานว่า “ท่านเจ้าท่าน มีแขกมาหา กล่าวว่าขอพบท่าน”
อู๋รุ่ยถามว่า “คนอะไร? รู้หรือไม่ว่าชื่ออะไร?”
“เป็นชายชาตรีคนหนึ่ง อายุประมาณสามสิบปี ส่วนเรื่องชื่อ ข้าน้อยถามแล้ว แต่แขกไม่ยอมบอกมาก บอกว่าเพียงท่านเจ้าท่านได้ดูสิ่งนี้ ก็จะต้องพบเขาแน่” พ่อบ้านคนเก่ายื่นกล่องขึ้นมาอย่างนอบน้อม