ความแตกต่างระหว่างเจ้าและขุนนางเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ อินไก้แม้จะมีอายุเพียงสามสิบกว่าปี แต่กลับดำรงตำแหน่งเป็นเยว่อ๋อง ผู้เป็นใหญ่แห่งเยว่กั๋ว การที่ขุนนางมีความเคารพยำเกรงต่อตนเป็นสิ่งที่เจ้าแผ่นดินทุกคนปรารถนาจะเห็น แต่ความเคารพยำเกรงนั้นต้องมีขอบเขตที่พอเหมาะ
หยินซวี่เชื่อมาตลอดว่าความเคารพยำเกรงที่มากเกินไปกลับสร้างช่องว่างมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้เยว่กั๋วอยู่ในช่วงเริ่มต้นของการพัฒนา ความสัมพันธ์ที่กลมเกลียวระหว่างเจ้าและขุนนางย่อมเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาเยว่กั๋วและเส้นทางแห่งการช่วงชิงอำนาจในอนาคตมากกว่า
หยินซวี่รีบก้าวไปข้างหน้า พยุงเกาอี้ที่คุกเข่าลุกขึ้น พร้อมกล่าวว่า “สองปีกว่าแล้ว พวกเจ้าลำบากกันมาก!” พูดจบก็เดินไปจับมือลู่หมิงและโจวต้า ท้ายที่สุดพวกเขาก็คือสหายร่วมสุขร่วมทุกข์ในอดีต การกระทำของหยินซวี่ในชั่วพริบตาทำให้ระยะห่างระหว่างกันลดลงอย่างมาก โจวต้ารู้สึกชัดเจนว่าหยินซวี่ไม่ได้เปลี่ยนไปเพราะสถานะที่สูงขึ้น ยังคงเป็นคนที่เข้าถึงง่ายเช่นเคย
แต่ถึงโจวต้าจะใจร้อนแต่ก็ไม่ได้โง่ เขารู้ว่าการกระทำของหยินซวี่คือการที่เจ้าแผ่นดินแสดงความเคารพต่อผู้มีปัญญา ไม่ได้หมายความว่าตัวเองจะทำตัวเหมือนเมื่อก่อนได้ ความใกล้ชิดนั้นเป็นจริง แต่ก็ยังต้องรักษาระดับความพอดี
เกาอี้ส่ายหน้าพร้อมกล่าวว่า “ไม่ลำบากอะไร ตรงกันข้ามฝ่าบาทที่ต้องต่อสู้ท่ามกลางคมดาบและเงาดาบ ระดมศรลับและลูกธนูซ่อนเร้นต่างหากที่ยากยิ่ง การได้เห็นความสำเร็จของฝ่าบาทในวันนี้ ข้ารู้สึกปีติยินดีเป็นอย่างยิ่ง”
คำพูดของเกาอี้ไม่ได้หมายความว่าเขาโกหก เมื่อนึกถึงตอนที่อยู่ที่สถานที่ก่อสร้างถนนฉือเต้าในไคว่จีจวิ้น หยินซวี่และผูจวิ้นเป็นแค่หัวหน้าคนงานธรรมดาๆ แต่เกาอี้กลับเป็นเจ้าหน้าที่ควบคุมงาน สูงส่งกว่าพวกเขามาก