ฝ่ายฟานเจิงกับเซี่ยงอวี่ดูดาวทำนายว่า หยินซวี่อาจกลับมายังเหอหนานแล้ว ฝากความหวังไว้กับเขาในเรื่องช่วยเหลือเซิ่งเหลียง ในขณะเดียวกันก็เร่งเดินทัพ หวังจะไปถึงติ้งเถาก่อนเพื่อช่วยเหลือ
ฝ่ายจางหานได้รับข่าวการแก่งแย่งภายในระหว่างฉีกับฉู่ ก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดี เพราะทำให้เขารอดพ้นปัญหามากมาย พลางถอนใจว่า คนฉี คนฉู่ยังคงเป็นเช่นในวันวาน ยุ่งอยู่กับการแก่งแย่งภายใน ละทิ้งประโยชน์ส่วนรวมของประเทศชาติ ไม่สนใจ วันนั้นเสียบ้านเมือง วันนี้ก็ไร้ความหวังในการกู้ชาติ
ฝ่ายซ่งอี้ไม่รู้เรื่องเลย ยังคงมั่วสุมดื่มสุราและฟ้อนรำในกระโจมกับฟ่านเหวินเคอ
“ฟ่านขอแสดงความยินดีล่วงหน้าต่อซ่งลิ่งอิ่น ศัตรูหัวใจกำลังจะถูกกำจัด!” ฟ่านเหวินเคอยกแก้วอวยพร หัวเราะอย่างพอใจและเจ้าเล่ห์
ซ่งอี้หัวเราะและพูดว่า “อนิจจา ท่านแม่ทัพเซี่ยงเหลียงกำลังตกอยู่ในอันตราย ข้าตั้งใจจะไปช่วย แต่ถูกซือหม่า ซินขัดขวาง มีใจแต่ไร้กำลัง! เถียนหรงแห่งแคว้นฉีก็จริง ๆ ด้วย ฆ่าเถียนเจี่ยเป็นการทรยศหักหลัง แล้วกษัตริย์ของเราจะทำเรื่องไร้สัจธรรมเช่นนั้นได้หรือ? เขากลับอ้างเหตุนี้ปฏิเสธที่จะส่งทหาร จริง ๆ... อนิจจา!”
ฟ่านเหวินเคอหัวเราะและพูดว่า “ก็พูดถูก ซ่งลิ่งอิ่นลำบากจริง ๆ! อู่ซิ่นจวบจนลิขิตให้เป็นเช่นนี้ จะโทษใครอื่นได้เล่า จะโทษใครอื่นได้เล่า!”
พูดจบทั้งสองมองหน้ากันแล้วหัวเราะอย่างดัง พวกสมคบคิดกัน ระดับความไร้ยางอายของคำพูดและความคิดนั้นไม่มีอะไรเกินกว่านี้แล้ว
ในเวลานี้ หยินซวี่อาจถูกคนให้ความสำคัญ ถูกดูหมิ่น หรือถูกมองข้าม ขณะนี้เขาเพิ่งข้ามแม่น้ำใหญ่ ข้ามแม่น้ำจี้สุ่ย กลับมาถึงดินแดนของแคว้นฉีที่ฝั่งใต้ ขึ้นจากเรือขึ้นฝั่ง กองทัพฉู่โห่ร้องด้วยความดีใจ ความรู้สึก "กลับบ้าน" ดีจริงๆ หยินซวี่ก็ถอนหายใจยาว แต่ไม่นานข่าวที่ฟ่านไป๋นำมาก็ทำให้เขารู้สึกหนักใจเป็นทวีคูณ