ในขณะที่หยินซวี่ข้ามแม่น้ำลงใต้ ที่ต้าเหอจือหนาน สถานการณ์การรบของกองทัพฉู่ที่ไปช่วยเหลือแคว้นฉีตกอยู่ในความยากลำบากอย่างใหญ่หลวง
เมื่อค่ำ ที่ริมแม่น้ำแห่งหนึ่งระหว่างยงชิวถึงเผิงเฉิง กองไฟถูกจุดขึ้นเป็นกองๆ กองทัพฉู่ที่เหนื่อยล้าเอนกายระเกะระกะรอบกองไฟพักผ่อน พวกเขาคือกองทัพฉู่ที่อยู่ภายใต้การนำของเซี่ยงอวี่ซึ่งก่อนหน้านี้รบที่ยงชิว ขณะนี้กำลังเร่งเดินทางกลับไปช่วยกองกำลังของเซี่ยงเหลียงที่ติ้งเถา
ฟืนแห้งลุกไหม้มีเสียงดังเปรี๊ยะๆ รอบกองไฟกองนี้มีแม่ทัพนายกองระดับสูงนั่งล้อมวง เซี่ยงอวี่ ฟานเจิง เซี่ยงจวง หลงจู หยูจื่อชี เฉินผิง และคนอื่นๆ
“ท่านแม่ทัพน้อย ทานอะไรสักหน่อยเถิด!”
“เซี่ยงจวง ทั้งวันแล้ว ไม่กินอะไรเลยได้อย่างไร? การช่วยท่านแม่ทัพก็ต้องมีแรงเดินทางไม่ใช่หรือ?”
หัวใจของเซี่ยงเหลียงและเซี่ยงจวงหนักอึ้ง นับตั้งแต่วันนั้นที่ได้รับข่าวว่าเซี่ยงเหลียงนำกองทัพไปช่วยเหลือแคว้นฉีที่ติ้งเถา และฉู่หวยอ๋องส่งซ่งอี้ตามไปสนับสนุน ใจของพวกเขาก็รู้สึกไม่สู้ดี โดยเฉพาะช่วงนี้ที่สถานการณ์ที่ติ้งเถาเลวร้ายลง พวกเขาก็ยิ่งกังวล หลายวันนี้เพิ่งรีบยุติการรบที่เว่ยตี้ แล้วรีบเดินทางไปติ้งเถาไม่หยุด ตลอดทางคนและม้าล้วนเหนื่อยล้า เซี่ยงอวี่และเซี่ยงจวงสองพี่น้องต่างก็เป็นห่วงมาก กินอะไรไม่ลง
“อวี่เอ๋อร์ เซี่ยงจวง ทานอะไรสักหน่อย!” หลังจากฟานเจิงเอ่ยขึ้น สองพี่น้องถึงรับอาหารที่หยูจื่อชีส่งให้อย่างฝืนใจ
ขณะนั้น ลูกน้องมารายงานว่าจี้ปู้จากเผิงเฉิงส่งจดหมายด่วนมา เฉินผิงลุกขึ้นรับไปโดยธรรมชาติ หลังจากอ่านแล้วอดไม่ได้ที่จะโกรธว่า “ซ่งอี้ไอ้แก่สารเลว ถึงกับไม่สนใจภาพรวมเลย!”
หลงจูถามว่า “ว่าอย่างไร?”