หยินซวี่ ผูจวิ้น ลู่หมิง โจวต้า ปกติสนิทกันมาก วันนี้ลู่หมิงถูกพวกอันธพาลทั้งห้าคนนั้นรังแกเพราะเรื่องเล็กน้อย เกิดทะเลาะกันถูกทำร้าย ผูจวิ้นเห็นก็ห้ามตามธรรมชาติ ฝั่งนี้ก็เกิดการต่อสู้
พอดีว่าหยินซวี่เห็น การลงมือช่วยเป็นเรื่องธรรมชาติ สุดท้ายโจวต้าได้ข่าวก็โกรธจัด รีบมาช่วยต่อย วิชาต่อสู้เร็วแม่นจริงจังของหยินซวี่ ท่วงท่าคล่องแคล่วว่องไวของผูจวิ้น หมัดเทพมหากำลังของโจวต้า รับกันลงตัว แม้จะสามต่อห้า แต่ก็ชนะน้อยกว่าได้อย่างแท้จริง
ไม่กี่อึดใจ อันธพาลทั้งห้าก็ถูกต่อยล้มลงกับพื้น พวกมันปกติชอบโอหังข่มเหง ไม่เป็นที่รัก แต่มาวันนี้เจอคู่ปรับ ถูกจัดการจนยอมจำนน ผู้คนที่ยืนดูเห็นอันธพาลทั้งห้านอนร้องครวญคราง สิบคนมีถึงเก้าคนที่สมน้ำสมหน้า ดีใจที่เห็นคนอื่นเดือดร้อน
ไม่มีใครสังเกต บนเนินไกลๆ มีทหารม้าคนหนึ่ง มือกดดาบยาวที่เอว มองดูเหตุการณ์นี้ ขมวดคิ้วอย่างหนัก ปากก็ด่า “พวกโง่เง่า! ยังต้องให้ข้าลงมือเอง!”
ตบม้าครั้งหนึ่ง ขี่มาอย่างเร็ว พร้อมกับตะโกนว่า “ใครทะเลาะกัน? หยุดทั้งหมด!”
ผู้คนที่มุงดูเห็นทหารเดินมา ก็รีบกระจายตัว หลบไปดูอยู่ห่างๆ หยินซวี่กับผูจวิ้นกำลังประคองลู่หมิงขึ้นจากพื้น เขาเพิ่งฟื้นจากสลบ ยังอ่อนแรงอยู่บ้าง ส่วนโจวต้าก็ยืนอยู่ข้างๆ จ้องเขม็งไปที่พวกอันธพาลที่ส่งเสียงครวญคราง
“ใครไม่เคารพกฎหมาย ก่อเรื่องทะเลาะวิวาทที่นี่?” ผู้มาใหม่คือหัวหน้าหมู่เหอคุนที่เพิ่งได้เลื่อนเป็นผู้คุมทหาร