จงหยินเห็นหยินซวี่ไปไกล คาดว่าถึงที่ปลอดภัยแล้ว จึงนำมือสังหารเติ้งหลิงโม่ถอยร่นไปตามทางที่หยินซวี่ไป ระหว่างทางกลับพบซูอานที่กำลังตื่นตระหนก!
“ซูอาน เจ้ากลับมาทำไม? เยว่อ๋องเล่า?” พอเห็นสีหน้าของซูอาน จงหยินก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที!
ซูอานน้ำตานองหน้า สะอื้นว่า “ท่านจงหยิน เยว่อ๋องถูกธนูตกหน้าผา!” อะไร? เมื่อได้ยินข่าวนี้ หัวใจจงหยินก็จมดิ่งสู่ธารน้ำแข็ง ความเย็นยะเยือกซาบซ่านไปทั่วกาย
ที่แท้หยินซวี่กับพวกข้ามสันเขา ตั้งใจอ้อมกลับไปนอกเขาไคว่จีอีกด้าน แต่พอไปถึงหน้าผาริมแม่น้ำก็ถูกยิงธนูซุ่มโจมตี ภูมิประเทศชันและแคบ หลบลำบาก ทั้งเกิดโดยไม่ทันตั้งตัว จึงมีองครักษ์ถูกธนูตายหลายคน บาดเจ็บก็แทบทุกคน สาหัสที่สุดคือเยว่อ๋องหยินซวี่ ถูกธนูตกหน้าผา โชคดีที่เบื้องล่างเป็นน้ำ ไม่ได้ตายคาที่!
ซูอานอธิบายคร่าวๆ ว่า “ข้าส่งน้องๆ ที่เหลือลงไปในหุบเขาลำธารช่วยเหลือแล้ว รีบกลับมารายงานท่าน!” พูดถึงตรงนี้ ซูอานแทบจะร้องไห้ ถ้าหยินซวี่เป็นอะไรไปวันนี้ เขาไม่รู้จะทำตัวอย่างไร
ถึงจงหยินจะร้อนใจมาก แต่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วน จึงยังคงตั้งสติได้เพียงพอ
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จงหยินเอ่ยขึ้นว่า "งั้น เจ้ารีบหาทางกลับเข้าเมืองซานอินไปปรึกษากับผูจวิ้นและคนอื่นๆ ทางหนึ่งต้องตามหาเยว่อ๋อง อีกทางต้องทำให้สถานการณ์ในซานอินคงไว้ให้ได้ ข้าจะพาคนไปช่วยเหลือตอนนี้ เชื่อข้าเถอะ ผู้มีบุญย่อมมีฟ้าคุ้มครอง เยว่อ๋องจะต้องปลอดภัย" ซูอันพยักหน้าด้วยตัวสั่น เขาเชื่อมั่นเช่นกันว่าที่ผ่านฝ่าฟันมามากมายจนถึงขั้นนี้ เยว่อ๋องจะต้องรอดปลอดภัยอย่างแน่นอน เห็นว่าตระกูลโจวและสวี รวมถึงนักฆ่าแห่งเว่ยไล่ตามมาอีก จงหยินตบไหล่ซูอันแล้วพูดว่า "เข้มแข็งไว้ ไปเร็วเถอะ ที่นี่ข้าจัดการเอง!" เมื่อได้ยินข่าวว่าหยินซวี่ประสบอันตรายไม่รู้ชะตากรรม จงหยินเศร้าโศกและความโกรธในใจแทบจะถึงขีดสุด ในขณะนี้ผู้นำของมั่วเจ๋อไร้ซึ่งความเมตตาเหลืออีกแม้แต่น้อย จิตใจล้วนจุดประกายจิตสังหารขึ้น เหล่ายอดฝีมือของเติ้งหลิงโม่ต่างรู้ดีว่าหยินซวี่มีความหมายต่อพวกเขาอย่างไร หลังจากได้รับคำสั่งจากผู้นำ แต่ละคนก็พลุ่งพล่านด้วยเจตนาฆ่าอันหนักหน่วง