โจวห่าวเดินยิ้มเข้ามา มองซูเจี้ยนทั้งสามคนแล้วยิ้ม "ข่าวดี!"
ซูถงถูกความโกรธและความแค้นครอบงำจนสติแตก พอได้ยินว่าข่าวดีก็ดีใจไม่หยุด
ส่วนซูเจี้ยนนั้นเฉยเมยไม่ร้อนไม่เย็น ที่ตัวเองมาทันห้ามโจวห่าวและน้องสาวได้นั้น ช่วยลดหนี้บุญคุณในเรื่องรักษาหน้าได้มาก ก็ถือว่าทำตามที่พ่อสั่งสำเร็จ แต่ซูซวนไม่เหมือนกัน เขาเห็นโจวห่าวมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย ก็เกิดลางร้ายขึ้นในใจทันที
ซูถงยิ้มสดใสราวกับดอกไม้ "โจวห่าว ข่าวดีอะไรเหรอ?"
พอได้ยินซูถงเรียกชื่อ โจวห่าวก็ไม่พอใจทันที เดิมทีต้องพึ่งตระกูลซวี่ถึงได้ต้องประจบประแจง แต่ตอนนี้ซูถงยังถือตัวว่าเป็นสาวจอมดื้อที่สูงส่ง เรียกชื่อตรงๆ โจวห่าวหัวเราะเย็นในใจ: หลังจบเรื่องนี้ จะต้องซ้ำเติมผู้หญิงโง่เขลาที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนี้ให้สาสม แต่ตอนนี้ยังต้องใช้ตระกูลซวี่อยู่ จึงอดทนพูด "เพิ่งได้รับข่าว ไอ้หนูอวดดีนั่นถูกธนูตกหน้าผาไปแล้ว!"
"จริงเหรอ? คนตายหรือยัง?" ซูถงและซูซวนแทบจะพูดพร้อมกัน เพียงแต่จุดเริ่มต้นและความรู้สึกของทั้งสองต่างกัน
โจวห่าวส่ายหัว "เป็นตายไม่อาจหยั่งรู้!" ซูซวนได้ยินแล้วสีหน้าเผยความสับสนและกังวล ซูถงทำปากจู๋ทันที ไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ที่ ซูเจี้ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย น้องสาวเคยแค่ดื้อดื้อเท่านั้น วันนี้ทำไมถึงโหดร้ายได้ขนาดนี้? เด็กหนุ่มคนนั้นถึงจะอวดดี ก็แค่พูดจาไม่สุภาพ จำเป็นไหม...
จึงตักเตือนทันที "น้องสาว ก็แค่เด็กหนุ่มอวดดีพูดจาไม่สุภาพ จะต้องฆ่าให้ตายคามือเชียวหรือ?"
ซูถงถูกตำหนิ รู้สึกน้อยใจ ทำปากจู๋ไม่ยอม แต่ก็ไม่กล้าเถียงกับพี่ใหญ่
แต่กลับได้ยินโจวห่าวหัวเราะเย็น "ซูเจี้ยนฝู เรื่องวันนี้ต้องฆ่าให้สิ้นซากเท่านั้น!"
ซูซวนใจสั่น เงยหน้ามองโจวห่าวอย่างจับจ้อง
ซูเจี้ยนสงสัย "โอ๋? พูดเช่นนี้ได้อย่างไร?"
โจวห่าวยิ้ม "เมตตาต่อศัตรูคือโหดร้ายต่อตัวเอง วันนี้ถ้าปล่อยเด็กนั่นไป พรุ่งนี้ตระกูลโจวและซวี่ก็จะเจอภัยพิบัติล้างผลาญ!"
ซูถงขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดอย่างดูถูก: 'มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ? อย่าพูดเกินจริงหน่อยสิ?'