ความพ่ายแพ้ที่จูลู่ ในที่สุดข่าวก็มาถึงเสียนหยาง
ขุนนางต้าฉินตกใจสีหน้าเปลี่ยน สงครามที่ใช้กำลังทหารเกือบทั้งประเทศ สงครามที่พวกเขาคิดว่าจะชนะแน่ สงครามที่เกี่ยวข้องกับความรุ่งเรืองและตกต่ำของชาติบ้านเมือง กลับพ่ายแพ้!
กองทัพชายแดนกำแพงเมืองจีนสองแสน กองทัพที่เก่งกาจที่สุดของต้าฉิน พ่ายแพ้ยับเยิน หวังหลี ผู้สืบเชื้อสายตระกูลแม่ทัพ หลานของหวังเจี่ยน ปลิดชีพตนเองในสนามรบ
ข่าวเช่นนี้กลับมา สำหรับต้าฉินที่เคยรุ่งเรืองยิ่งใหญ่ เคยกวาดล้างรวมแผ่นดิน ย่อมเป็นการโจมตีดั่งฟ้าผ่าโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
ข่าวสำคัญเช่นนี้ หูไห่ผู้มัวเมาสนุกสนานในวังกลับไม่รู้เลย จนกระทั่งนานมาก... ,
เมื่อเจ้าเกามารายงาน ฮ่องเต้ฉินที่ 2 หูไห่ผู้หน้าซีดเพราะสุราและหญิง กำลังกอดหญิงงามไว้ในอ้อมอก หัวเราะอย่างยินดีไม่หยุด
“ท่านเสนาบดี เหตุใดรีบร้อนมาเข้าเฝ้าข้า?” หูไห่ไม่หันศีรษะ พูดถามลอยๆ มือยังคงวุ่นวายอย่างเพลิดเพลิน
เจ้าเกาขมวดคิ้ว อารมณ์สับสนเล็กน้อย หูไห่คนนี้ดูที่ไหนเหมือนฮ่องเต้? พลันก็เยาะเย้ยตนเอง เด็กคนนี้ตั้งแต่เล็กได้รับการอบรมจากตน ความดื้อรั้นและเสเพลก็เป็นฝีมือของตน หากไม่เป็นเช่นนี้ ตนจะรวบอำนาจแต่เพียงผู้เดียวได้อย่างไร?
นิ่งเงียบครู่หนึ่ง ถอนหายใจ กล่าวว่า “ฝ่าบาท รายงานศึกจากจูลู่กลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
หูไห่ยังคงไม่เหลียวกลับมามองสักนิด และไม่สังเกตเห็นสีหน้าที่ผิดปกติของท่านเสนาบดีเจ้า หัวเราะกล่าวว่า “ข่าวชัยมาแล้วหรือ? ท่านเสนาบดีจางหานและหวังหลีไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ!” พูดไปพลางใช้ทั้งมือและปากหยอกเย้าหญิงสาวในอ้อมกอดจนนางครางหวานอย่างต่อเนื่อง
เจ้าเกานิ่งเงียบ หลายครั้งอยากพูดแต่ก็กลั้นไว้ ในที่สุดกล่าวว่า “ฝ่าบาท ไม่ใช่ข่าวชัย!” ลังเลเล็กน้อย ตัดสินใจกล่าวว่า “กองทัพของเราพ่ายแพ้แล้ว”…”