“ข้อนี้แรก ท่านจื่อฝางควรจะกลับไปยังแคว้นหานแล้วหรือยัง… อินเพียวพูดเบา ๆ จางเหลียงตะลึงเล็กน้อย แล้วก็เข้าใจในทันที ตนเองว่ากันถึงที่สุดก็ยังเป็นสโถของแคว้นหาน หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปไม่เพียงแต่หานอ๋องจะไม่พอใจ เซี่ยงอวี่และฟานเจิงก็จะระแวงมากขึ้น!”
จางเหลียงพยักหน้าเบา ๆ คำพูดของหยินซวี่ถูกจุด ตนเองควรจะจากไปหลิวปังสักระยะหนึ่ง ดีที่ข้างกายฮั่นอ๋องยังมีเซียวเหอ เฉาเฉิน โจวป๋อ และคนอื่น ๆ ก็ไม่ต้องกังวลมาก
หยินซวี่ถามว่า “ท่านจื่อฝาง ได้ยินว่าทหารภายใต้ฮั่นอ๋องที่ไม่เต็มใจไปปาชูมีจำนวนมาก มีเรื่องจริงหรือไม่?”
จางเหลียงยิ้มอย่างเก้อเขิน ตั้งแต่ข่าวที่ดินแดนศักดินาของหลิวปังคือปาชูแพร่กระจายออกไป หัวหน้าและแม่ทัพของกองทัพชอบธรรมที่ติดตามหลิวปังต่างก็แสดงสีหน้าลำบากใจ ปาชูเป็นสถานที่ทุรกันดารและลำบาก การที่ผู้คนทั้งหลายไม่เต็มใจไปก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ หลิวปังปวดหัวกับเรื่องนี้ไม่น้อย เรื่องนี้ก็แพร่กระจายในค่ายทหาร จางเหลียงไม่รู้ว่าหยินซวี่ถามทั้งที่รู้อยู่แล้วมีจุดประสงค์อะไร!
หยินซวี่หัวเราะเสียงดังว่า “ท่านจื่อฝาง นี่เป็นเรื่องดีนะ คิดว่าฟานย่าฟู่ตอนนี้คงหัวเราะจนปากไม่หุบเลย!”
เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ อำนาจของหลิวปังถูกบั่นทอน ฟานเจิงย่อมยินดีที่เห็นเป็นเช่นนั้น
ในขณะเดียวกันการระแวดระวังต่อหลิวปังก็จะผ่อนคลายลง อย่างละเอียดพูดแล้วดูเหมือนเป็นได้ดีเพราะเคราะห์ร้าย แต่ท้ายที่สุดก็ไม่ใช่แผนระยะยาว ฉะนั้นหลิวปังจึงคิดจะเข้าไปในชูโดยเร็ว เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุทหารหนีอีก ก่อนออกไปสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการย้ำความสัมพันธ์พันธมิตรกับหยินซวี่อีกครั้ง และปรึกษากลยุทธ์ในการออกจากปาชูในอนาคต