หยินซวี่รู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย คำถามนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง!
ตอนนั้นตนเองค่อนข้างหุนหัน จึงเอาหานซิ่นไปเป็นองครักษ์ถือทวนในกองทัพ คงพอจินตนาการได้ว่าหานซิ่นผู้หยิ่งทะนงในตอนนั้นย่อมมีคำบ่น ไม่รู้ว่าหลังจากผ่านการขัดเกลามากว่าปี หานซิ่นจะมีทัศนคติแบบไหน เขาจะเข้าใจความตั้งใจของเราหรือไม่? เขาจะยังมีคำบ่นต่อเราอีกหรือไม่?
ถ้าความแค้นของหานซิ่นยังคงอยู่จนถึงทุกวันนี้ หยินซวี่คงจะผิดหวัง ไม่ใช่เพราะเสียใจที่เสียใจหานซิ่น ถ้าเป็นอย่างนั้น แสดงว่าหานซิ่นไม่มีความก้าวหน้า ถึงแม้เขาจะมีความสามารถจริงๆ ก็ยังคงเป็นทหารใหม่ที่ทะเยอทะยานเหมือนเมื่อก่อน! ความสูญเสียแบบนั้นไม่ใช่ของหยินซวี่คนเดียว แต่เป็นของทั้งแผ่นดิน ทั้งยุคสมัย ประวัติศาสตร์ก็จะขาดเทพแห่งสงครามผู้มีชื่อเสียงอมตะและเป็นยอดคนไร้เทียมทานไปหนึ่งคน!
หยินซวี่รู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย เขากำลังรอคำตอบของหานซิ่นอย่างเงียบๆ!
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หานซิ่นก็เอ่ยขึ้นว่า “พูดตามตรง ตอนแรกก็แค้นอยู่ แต่ต่อมาก็เข้าใจ วันนี้ท่านเยว่อ๋องเรียกหานซิ่นมาถามคำถามแบบนี้ ทุกอย่างก็สลายไปหมดแล้ว!”
ก้อนหินใหญ่ในใจของหยินซวี่ในที่สุดก็ตกลงสู่พื้น เขาถอนหายใจยาวๆ จริงๆ แล้วตั้งแต่ตอนที่พบกัน น้ำเสียงและท่าทางของหานซิ่น ทำให้หยินซวี่มีความหวังเล็กน้อย ตอนนี้ได้ยืนยันจากปากเขาแล้ว ก็ย่อมถอนหายใจยาวๆ!
หานซิ่นกล่าวว่า “ครั้งแรกข้าทะนงองอาจ คิดว่าตนเองเชี่ยวชาญตำราพิชัยสงครามกลยุทธ์จนคล่องแคล่วในอก ก็เลยถือตัว ตั้งใจจะเข้ารับราชการทหารเป็นแม่ทัพ ให้ชื่อเสียงเลื่องลือ ได้เป็นเจ้าเมืองหรือเจ้าผู้ครอง! แต่ข้ามีชาติกำเนิดต่ำต้อย ไม่มีช่องทาง ต้องเข้าเป็นทหารเล็กในกองทัพฉู่! ตอนนั้นข้าจงใจพูดความเห็นเกี่ยวกับสถานการณ์สงครามออกไป ตอนแรกถูกดูถูกและเยาะเย้ย ทหารคนอื่นคิดว่าข้าเป็นแค่ทหารเล็ก กลับกล้าคิดว่าตนมองสถานการณ์สงครามได้ล่วงหน้า กระทั่งคัดค้านการกระทำของจอมพลและแม่ทัพ”