โดยไม่รู้ตัว ฤดูหนาวก็ค่อยๆ หายไป... ประวัติศาสตร์ก้าวเข้าสู่ปีที่ 1 ของเยว่อ๋อง!
หลังจากจัดการเรื่องสำคัญในกวนจงเสร็จ เจ้าผู้ครองแคว้นต่างๆ ก็เริ่มเดินทางกลับตะวันออก วันรุ่งขึ้นหลังจากเซี่ยงอวี่ออกเดินทาง เยว่อ๋องหยินซวี่ก็เริ่มเดินทางกลับสู่ดินแดนศักดินา
เพราะเซี่ยงอวี่สั่งให้เขาลอบสังหารฮ่องเต้อี้ สยงซิน หยินซวี่จำต้องแยกจากกองทัพสามหมื่นของผูจวิ้นและซูเจี่ยวชั่วคราว กลับเยว่กั๋วเพียงลำพัง ผู้ติดตามคือซูอานและทหารรักษาพระองค์ชั้นยอดหนึ่งพันนาย พร้อมมือปราบของตั๋งหลิงโม่ที่คอยคุ้มกันแอบ
การกลับเยว่กั๋วครั้งนี้คงไม่สงบ เซี่ยงอวี่ ซื่อเหยา อู๋จู ต่างมีโอกาสลงมือกับตัวเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่คาดไว้ จึงไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย
โดยเฉพาะซูอาน ตอนนี้เขาคือหัวหน้าองครักษ์ของหยินซวี่ มีอำนาจบังคับบัญชาทหารรักษาพระองค์หนึ่งพันนาย ตลอดทางยิ่งระมัดระวัง กลัวว่าความปลอดภัยของหยินซวี่จะมีข้อผิดพลาด ไม่เช่นนั้นจะทำตามคำกำชับของผูจวิ้นกับพวกไม่ได้ ตัวเองจะอับอายขายหน้า จึงเอาใจใส่เป็นพิเศษ
หยินซวี่กลัวว่าทหารรักษาพระองค์จะผ่อนคลายการเฝ้าระวัง จึงไม่ได้บอกซูอานเรื่องมือปราบของตั๋งหลิงโม่ที่แอบติดตามมา เป้าหมายชัดเจน เพื่อให้ซูอานกับพวกตั้งรับให้ดี ด้านหนึ่งเพื่อฝึกพวกเขา อีกด้านเพื่อไม่ให้รั่วไหล ปลุกเสือให้ตื่น!
เมื่อกองทัพของหยินซวี่เคลื่อนผ่านชานเมืองเสียนหยาง ณ เนินเขาเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีผู้คนกลุ่มหนึ่งกำลังเฝ้าดูอยู่ ชายชราสองคนคือเว่ยเลียวและจงหยิน ส่วนหยิงซือหมานกับหยิงจื่อเย่ผู้เป็นอาหลานก็มาเช่นกัน วันนี้หยินซวี่จากไป ด้วยสถานะของพวกเขาไม่สะดวกที่จะไปส่งโดยตรง จึงได้แต่เฝ้ามองจากตรงนี้อย่างเงียบๆ
หยิงจื่อเย่น้ำตาคลอเบ้า หยินซวี่จากไปเช่นนี้ นางยังไม่อาจตามเขาไปยังเยว่กั๋วได้ในตอนนี้ หลังจากผ่านความโศกเศร้าและความขมขื่นมากมาย อกที่กว้างใหญ่ของหยินซวี่ทำให้จิตใจของสาวน้อยได้พบกับความปลอบโยนและที่พึ่งพาบ้าง