แสงรุ่งอรุโณทัยสลัว หยดน้ำค้างยังเกาะอยู่บนปลายใบหญ้าและใบไม้
นกกระจิบส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวไม่หยุด บินว่อนในป่า ปฏิบัติตามคำกล่าวที่ว่านกที่ตื่นเช้าย่อมมีหนอนกิน บางครั้งมีกระรอกน้อยกระโดดไปมาบนกิ่งไม้ ราวกับกำลังแสดงกายกรรมน่ารัก
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักดังมา ทำลายความเงียบสงบในป่า ฝูงนกส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว โผบินขึ้นสู่ฟ้า กระรอกน้อยเบิกตาโต กระโดดอย่างรวดเร็วตามกิ่งไม้ ชั่วพริบตาก็ไร้ร่องรอย
“รีบไป ต้องไปถึงฟานอี้ก่อนเที่ยง!” อันถงขี่ม้านำหน้า บางครั้งก็หยุดโบกแขนตะโกน ทหารฉินสี่พันคนกลืนอาหารแห้งที่สุกๆดิบๆสองสามคำ ก็รีบออกเดินทาง วิ่งเหยาะๆมาตลอดทางจนเหนื่อย แต่เสี่ยวเว่ยอันไม่ได้สั่งให้พัก กลับเร่งเร้าตลอด ทุกคนจึงต้องอดทนเดินหน้าต่อไป
อันถงและบรรดาแม่ทัพนายกองได้รับคุ้มกันโดยทหารรักษาพระองค์ ขี่ม้าเคลื่อนพลไปข้างหน้า กงเฉาที่มารายงานข่าว “จางป่อ” ขี่ม้าตามอยู่ด้านข้าง แม้เขาจะมีฝีมือขี่ม้า แต่ในหนึ่งวันต้องขี่ม้าไปกลับเกือบร้อยลี้ ก็เหนื่อยจนเหงื่อไหลไคลย้อย รู้เอาไว้เถิดว่า ในยุคนี้ม้าศึกยังไม่มีโกลนม้า การขี่ม้าจึงเป็นงานที่ต้องใช้แรงกายอย่างแท้จริง “จางป่อ” หอบหายใจแรง แม่ทัพฝ่ายอันถงจึงอดเยาะเย้ยไม่ได้
“จางป่อ” ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เพียงใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก คิดในใจ: หัวเราะเถอะ! หัวเราะเสร็จก็ต้องร้องไห้ ไม่! ถึงขั้นร้องไห้ก็ไม่มีโอกาส ระหว่างทาง “จางป่อ” เงียบขรึมตลอด บางครั้งก็เงยหน้าสำรวจภูมิประเทศโดยรอบ
ผ่านหุบเขาแห่งหนึ่ง ภูมิประเทศพลันเปิดกว้างขึ้นมาก ด้านหนึ่งเป็นเนินเขาเตี้ยๆ อีกด้านหนึ่งเป็นแม่น้ำที่มีคลื่นระลอกสีเขียวสดใส ลมแม่น้ำเย็นสบายพัดมา ทุกคนวิ่งมาเป็นระยะสี่ห้าสิบลี้ ต่างเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า เหงื่อท่วมตัว ต่างพากันขอพัก อันถงไม่สามารถขัดคำขอของลูกน้องได้ ขมวดคิ้วพูดว่า “งั้นก็หยุดพักสักหนึ่งเค่อ!”
ทหารทั้งหลายราวกับได้รับการอภัยโทษ ต่างพากันนั่งพักผ่อนตามพื้น ช่วงเวลาพักที่ได้มานี้ล้ำค่าอย่างยิ่ง จางป่อ กงเฉาแห่งอำเภอฟานอี้กระโดดลงจากหลังม้า ขาทั้งสองข้างปวดระบมมาก แต่เขากลับไม่นั่งลง กลับเดินไปเดินมาเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อ