คนรับใช้ของตระกูลซูเห็นหยินซวี่ไม่พูด กลับหัวเราะ โกรธมาก คนนี้กล้าหาญเหลือเกิน กล้าไม่สนใจตระกูลซู ไม่เคารพแบบนี้? กำลังจะโกรธ หยินซวี่ก็ถามขึ้นว่า “พวกเรารบกวนพวกเจ้าตรงไหน?”
คนรับใช้ของตระกูลซูคิดว่าหยินซวี่กลัวอำนาจของตระกูลซู แต่ก็ต้องการรักษาหน้าจึงไม่อยากจากไปอย่างเงียบๆ การถามแบบนี้เป็นแค่การหาทางลงให้ตัวเอง! เมื่อคิดเข้าข้างตัวเองแบบนั้นแล้ว ชายคนนั้นก็พูดว่า “พวกท่านอยู่เหนือน้ำนี้ ทำให้น้ำในลำธารสกปรก พวกเราที่อยู่ใต้น้ำใช้ไม่ได้!”
หยินซวี่หันมองลำธาร มุมปากมีรอยยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดว่า “น้ำไหลอยู่ แค่เดี๋ยวเดียวน้ำที่ไหลลงไปก็จะใสแล้ว เหมือนจะไม่กระทบอะไรนักหนา!”
คนรับใช้ของตระกูลซูเริ่มโกรธแล้ว พูดอย่างขุ่นเคือง “คุณหนูของข้าบอกว่า พวกท่านชำระสิ่งเปื้อนเลือดที่นี่ ทำให้น้ำเสีย ดังนั้นจึงให้พวกท่านออกไป!”
หยินซวี่เหลือบมองหญิงชุดแดงที่อยู่ไกลๆ คิดในใจ: ที่แท้คุณหนูซูคนนี้รักสะอาดเกินไป? หรือตั้งใจมาหาเรื่องกันแน่? อีกฝ่ายเป็นคนตระกูลซูจริงๆ หรือ? หรืออาจมีคนแอบอ้างชื่อพวกเขามาสร้างความขัดแย้งกับตน ทั้งหมดนี้เป็นไปได้ ดังนั้นหยินซวี่จะต้องใส่ใจ!”
ถึงอย่างไร ไม่ว่าจะสถานการณ์ไหน ในเรื่องนี้ตนยอมลดหย่อนไม่ได้เด็ดขาด
ซานหยินยังมีอำนาจมากมายที่ไม่ยอมสวามิภักดิ์ภายใต้ตน ยังคงมีคำครหาต่อเยว่อ๋องอย่างตนพอสมควร ในเวลานี้สิ่งที่จำเป็นกับคนพวกนี้คือความแข็งกร้าวและอำนาจ หากผ่อนปรนหรือยอมถอยแม้เล็กน้อย จะทำให้พวกเขาคิดว่าตนข่มได้ง่าย
โดยเฉพาะวันนี้ หากยอมถอยต่อหน้าคนตระกูลซู อาจถูกตีความว่าเป็นการยอมจำนนของเยว่อ๋องต่ออำนาจท้องถิ่น บารมีและอิทธิพลของตนจะลดลงอย่างมาก ซึ่งหยินซวี่ไม่มีทางอยากเห็น
เมื่อเห็นท่าทางหยิ่งยะโสของคนรับใช้ตระกูลซูที่อาศัยอำนาจผู้อื่นข่มเหง(อาศัยอำนาจผู้อื่นข่มเหง) อย่างลูกหมา หยินซวี่ก็เดือดดาล ยิ้มเย็นชา แล้วกวักมือเรียกทหารองครักษ์สองคน กระซิบข้างหูสองสามคำ!
เห็นแต่ทหารองครักษ์ทั้งสองคนเผยสีหน้าตกตะลึงครู่หนึ่ง ก่อนจะแสดงรอยยิ้มประหลาดใจ แล้วรับคำสั่งไปที่ริมน้ำ ไม่ทันไรก็มีเสียงน้ำดังขึ้น คนรับใช้ของตระกูลซูเห็นภาพตรงหน้า อ้าปากค้าง ร้องอุทาน: “เจ้า!”