คืนวันนั้น ภายในห้องหนังสือของตำหนักตะวันออก
เซียวเฉิงเซวียนนั่งอยู่หน้าตั่งหนังสือ มือยังคงถือพู่กันหนักอึ้งของตน ค่อยๆ คัดลอกบทนิพนธ์กลยุทธ์อยู่บนโต๊ะ
ทางซ้ายมือ วางบทที่คัดลอกเสร็จแล้วไว้ห้าหกม้วน
อาชุ่นเป็นคนตำหมึกให้ หลายครั้งที่เหลือบมองข้อมือของเซี่ยวเฉิงเซวียนแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเบือนหน้าหนี
เห็นได้ชัดว่ามือขวาที่เขียนหนังสือของเซียวเฉิงเซวียนเริ่มสั่นเล็กน้อยแล้ว
พู่กันแท่งนั้นทำจากทองแดงบริสุทธิ์ ใช้เขียนหนังสือได้ดี แต่ก็หนักมาก
สำหรับเซียวเฉิงเซวียนแล้ว ถือเป็นภาระอันหนักอึ้ง
แต่กระนั้น เพียงแท่งพู่กันแท่งนี้ เขาก็ใช้คัดลอกหนังสือมาสองช่วงเวลาแล้ว
ใบหน้าเล็กๆ ของเซียวเฉิงเซวียนเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ตัวหนังสือที่เขียนเพราะมือสั่น หมึกแทบจะเลอะเทอะเป็นก้อนเดียวกัน
อาชุ่นอยากให้องค์ชายได้พักผ่อน แต่ก็ไม่กล้า
เขางายหน้าขึ้น มองไปยังกลางห้องหนังสืออย่างระมัดระวัง
ตรงกลางห้อง หน้าโต๊ะกลม มีร่างสง่างามน่าเกรงขามนั่งอยู่
มือหนึ่งถือหนังสือ มือหนึ่งยกถ้วยชา
องค์ชายรัชทายาทคัดลอกหนังสือมานานเท่าใด เขาก็นั่งอยู่ตรงนั้นนานเท่านั้น
สองช่วงเวลาผ่านไป ยังคงไม่มีทีท่าจะลุกขึ้น
เขาไม่ลุก เซียวเฉิงเซวียนก็ไม่กล้าหยุด
—เปรี๊ยง!
ในขณะนั้น ข้อมือของเซียวเฉิงเซวียนก็อ่อนแรงลง จริงๆ จับพู่กันไม่ไหว
พู่กันหลุดจากมือตกบนโต๊ะ กลิ้งไปหนึ่งรอบ ทำลายตัวหนังสือที่เพิ่งเขียนเสร็จทั้งหมดยับเยิน
เซียวเฉิงเซวียนตกใจจนหน้าซีด อาชุ่นยิ่งตกใจ รีบช่วยเก็บพู่กันขึ้นมา
พอเห็นมือที่แดงก่ำขององค์ชายรัชทายาท อาชุ่นก็อดกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เอ่ยขึ้นว่า "องค์ชาย..."
เขารู้ดี องค์ชายที่ถูกทำโทษ ก็เพราะเขา
เซียวเฉิงเซวียนเม้มริมฝีปากแน่น เหลือบมองเงาร่างที่ยังไม่หันกลับมา แล้วส่ายหน้าให้อาชุ่น
"ข้าไม่เป็นไร ช่วยเปลี่ยนกระดาษแผ่นใหม่ให้ข้าหน่อยเถิด..."
น้ำเสียงของอาชุ่นสั่นเครือเล็กน้อย "แต่หากเขียนต่อไป มือของฝ่าบาท..."