หลิวเหวินซานตาไวมือไว คว้าผมของศพนั้นไว้ได้ทันที!
หัวใจฉันเต้นรัว นี่ต้องเป็นศพผู้หญิงแน่นอน ผู้ชายที่ไหนจะมีผมยาวขนาดนี้!
“ฮึด!” หลิวเหวินซานสูดลมหายใจเย็นเยียบ “ให้ตายสิ หนักชะมัด!” พูดจบเขาก็พลิกตัวลงจากเรือ มุดหายลงไปในน้ำ
เขาใช้มือทั้งสองข้าง แต่ไม่ได้ดึงผมต่อ กลับคลำสำรวจเข้าไปด้านใน
รอยแยกนี้ไม่ลึกนัก ลำตัวครึ่งหนึ่งของหลิวเหวินซานยังอยู่ด้านนอก เขาก้มศีรษะมองเข้าไปอย่างระมัดระวัง
ฉันประคองหลังเขาไว้ด้วยความระมัดระวัง พลางชะโงกมองเข้าไปในรอยแยก
มือของหลิวเหวินซานคลำเข้าไปจนสุด คงคว้ารักแร้ของศพหญิงเอาไว้ได้ แล้วกระชากขึ้นอย่างแรง!
ได้ยินเสียงเขาครางอู้อี้ ศพหญิงร่างหนึ่งก็ถูกดึงออกมาจากรอยแยก
“ขึ้นมาเดี๋ยวนี้!” หลิวเหวินซานตวาดเสียงต่ำอีกครั้ง ก่อนจะดึงศพหญิงออกจากรอยแยกจนหมด แล้วพาขึ้นมาบนเรือ
“ใต้คุ้งน้ำเหลียงมีถ้ำแม่น้ำใต้ดินอยู่ด้วย เธอตายที่นี่! หลังกลายเป็นอาถรรพ์ก็จงใจลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ อยากให้ใครสักคนช่วยเธอ!” หลิวเหวินซานขึ้นมาบนเรือ สะบัดน้ำออกจากตัว แล้วพูดเสียงเคร่งขรึม
ฉันจ้องศพหญิง หัวใจเต้นตึกตัก นี่คือศพของหวังเมิ่งฉีจริง ๆ เสื้อผ้าของเธอยังเป็นชุดเดียวกับเมื่อวาน
แต่ตอนนี้สภาพของเธอน่าสยดสยองกว่าเดิมมาก
บนใบหน้ามีขนอ่อนละเอียดขึ้นเต็มไปหมด ขาวโพลนและยาวกว่าหนึ่งเซนติเมตร เล็บมือคล้ำเขียวเกือบดำ ส่วนริมฝีปากแดงฉานราวกับมีเลือดสด ๆ! แต่ตอนนี้ดวงตาทั้งสองข้างของเธอกลับปิดสนิท!
ฉันรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว จึงถามว่า “ลุงเหวินซาน หวังเมิ่งฉีตายทั้งที่ยังลืมตาไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ถึงหลับตาแล้วล่ะ” หลิวเหวินซานกลับย่อตัวลง ใช้เชือกที่พาดบ่ามัดมือมัดเท้าของหวังเมิ่งฉี แม้แต่คอก็ยังมัดไว้
“พูดให้ถูก เธอไม่ใช่ผี แต่เป็นศพ ตอนตายในน้ำเธอกำลังตั้งครรภ์ ไม่ยอมรับชะตากรรมจนกลายเป็นอาถรรพ์ แล้วยังถูกคนเป็นหักหลังและกระตุ้นจนกลายเป็นอาถรรพ์ขาว! ตอนนี้ยังเป็นกลางวัน เธอเลยเหมือนหลับสนิทอยู่ พอฟ้ามืด ดวงจันทร์ขึ้น เธอก็จะตื่น”
ฉันฟังแล้วเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง พึมพำถามว่า “อาถรรพ์แม่ไม่ใช่ผีเหรอ งั้นแม่ของฉันก็ไม่ใช่ผีเหมือนกันเหรอ”