“ดี ๆ ของเจ้าก็ของเจ้า ก่อนโตเป็นของเจ้า หลังโตยิ่งเป็นของเจ้า” อวี๋เหมียนจับใจความสำคัญของคำพูดนางได้แล้ว ไม่ว่าเวลาไหน นางก็เป็นของนาง ต้องถูกคว้าไว้แน่น กำไว้ไม่ให้หลุด
“แต่ว่า จะเกิดความคิดหักปีกขึ้นอีกไม่ได้นะ ยิ่งกว่านั้น… ข้ามีเพียงสองมือ ไม่มีปีก…” นางจงใจสับสนมโนภาพ ปลอบโยนพลางหัวเราะ
“เช่นนั้นเมื่อครู่เหมียนเอ๋อไม่สบายใจเรื่องใด” เซิงชิงไม่ยอมปล่อยอวี๋เหมียน วกกลับมาที่เรื่องเล็กน้อยเมื่อครู่อีกครั้ง นางเพียงแค่ใส่ใจมาก
อวี๋เหมียนชะงัก เม้มปากถามกลับ “ข้าไม่สบายใจตรงไหน”
“ไม่มีแม้แต่น้อยที่ระบายออกมา ยังเปลี่ยนเรื่องผ่านไปง่าย ๆ เช่นนี้ หากไม่ใช่ไม่สบายใจ…” นางหยุดเล็กน้อย ก่อนครุ่นคิดต่อ “สามีภรรยาชาวบ้านหย่าร้าง ล้วนมากด้วยรูปภายนอกแต่ใจห่างเหิน รักใคร่หมดสิ้น สิ่งแรกสุดคือไม่ใส่ใจเรื่องของอีกฝ่าย เหมียนเอ๋อจะเริ่มเข้าสู่ช่วงเย็นชาอย่างชาวบ้านแล้วหรือ”
“เฮ้อ… ก็จริงนะ อย่างไรเจ้ากับข้าก็ร่วมทางเต๋ามาสิบกว่าปี เจ้าเบื่อหน่ายก็ใช่จะไม่มีทางเป็นไปได้” น้ำเสียงนางค่อย ๆ เจือความน้อยอกน้อยใจ เพียงแต่กรงเล็บที่กอดคนไว้หาได้คลายแม้แต่น้อย
“พูดบ้าอะไรกัน!?” อวี๋เหมียนฟังหญิงงูคนนี้โยนความผิดวุ่นวาย รีบร้อนอธิบาย “ข้าเองก็ไม่ใช่คนที่จะใส่ใจอดีตมากนัก ยิ่งกว่านั้นเราสองคนเดินมาด้วยความยากลำบากมากมาย อีกอย่างตอนนี้เจ้ามีบาดแผล ก่อนหน้านี้ถึงขั้นทำให้ปราณวิญญาณของเจ้าไม่มั่นคงถึงสองครั้ง ดังนั้นข้าว่าตามใจเจ้ามากหน่อยก็ดีแล้ว”
“อย่างไรเสีย ตอนนี้ข้าต้องดูแลภรรยาให้มาก ๆ แล้วนี่…” นางเงียบ ๆ เชิดอกขึ้น รู้สึกว่าธงรุกของตนเองหลังตรงขึ้นอีกนิด
“โอ้~ ตามใจภรรยามากหน่อย ถึงบนเตียงก็ไม่ได้ให้ข้า… อึก” เสียงนางถูกอวี๋เหมียนปิดปากไว้ด้วยฝ่ามือเดียว ตัดบท
“เจ้า! ข้าไม่ให้หรือ ข้ายังบิดเอวอยู่เลย…” นางกัดฟันกล่าวหาอย่างแผ่วเบา จากนั้นค้อนให้อย่างหมดอำนาจข่มขู่เล็กน้อย ยังจะเอาอีก!?
เซิงชิงได้ยินดังนั้น มือที่กดอยู่บนเอวก็เพิ่มแรงคลึงเคล้าเล็กน้อย พร้อมนำพลังปราณช่วยคลายความอ่อนล้า