“กำลังดูฝน... ช่วงหลายปีที่ผ่านมา ช่วงนี้ก็เหมือนจะมีฝนตก” นางเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ ราวกับฉงนใจที่ฤดูกาลตรงเวลาเช่นนี้ ในชาติก่อนนางมิได้อาศัยอยู่แดนกลาง จึงไม่เคยรู้สึกถึงความแน่นอนของช่วงฤดู
เซิงชิงจึงปรือตาขึ้นเล็กน้อย มองสายฝนโปรยปรายเบื้องนอก เสียงจากลำคอเอ่ยอ้อแอ้ “ภูเขาหยกลอยเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์ที่รวมจิตวิญญาณ มีชีพจรปราณเชื่อมโยง ผสานกับฟ้าดิน จึงย่อมตรงตามธรรมชาติ”
“เช่นนั้นก็ทำนายสภาพอากาศล่วงหน้าได้หรือ” อวี๋เหมียนถามอย่างสงสัย
เซิงชิงพยักหน้า ถามว่า “อยากรู้หรือ”
“อืม! อยากรู้!”
“นำป้ายรองเจ้าสำนักที่เรามอบให้ออกมา...” เซิงชิงพูดได้ครึ่งหนึ่งก็ชะงัก จู่ๆ นึกขึ้นได้ว่าตอนที่วิญญาณของตนเข้าครอบครองร่าง ได้ชิงกลับมา หลังจากนั้นก็เก็บไว้ในช่องว่างมิได้นำออกมา
นางพลิกมือหยิบป้ายออกมา พลางส่งให้อวี๋เหมียนด้วยท่าทีรู้สึกผิด
“ถือไว้ แล้วพลิกกลับ สอดปราณเข้าไป ก็จะเห็นทัศนะฟ้าสามสิบหกแห่งวารี”
อวี๋เหมียนมิได้ใส่ใจเรื่องป้ายนี้ อย่างไรเสียหากเซิงชิงไม่เอ่ยถึง นางก็ลืมไปแล้ว อีกทั้งนางยังมีป้ายประจำตัวศิษย์อยู่ จึงไร้ป้ายนี้ก็ยังเข้าออกภูเขาหยกลอยได้ดังเดิม
นางทำตามที่เซิงชิงบอก สอดปราณเข้าไป ชั่วขณะต่อมาจิตสัมผัสก็เชื่อมกับค่ายกลของยอดเขาทั้งลูก ราวกับได้รับอำนาจศูนย์กลาง
ค่ายกลที่ดูไร้บทบาทมาโดยตลอด บัดนี้เผยบทบาทสำคัญอย่างหนึ่ง นั่นคือบันทึกความเปลี่ยนแปลงแห่งกาลเวลาของฤดูกาล
บนนั้นมีบันทึกหลายร้อยปี ตามสถิติข้อมูลขนาดใหญ่ ก็จะคาดการณ์วันที่สภาพอากาศเปลี่ยนแปลงครั้งต่อไปได้ในช่วงคลาดเคลื่อนบวกลบหนึ่งถึงสองวัน
ตามบันทึก ฝนนี้มีโอกาสสูงจะตกตลอดวัน กระทั่งยามเย็น แสงแดงทลายเมฆ เมฆาฝนซา
อาจได้เห็นสายรุ้งงาม
นางมองอย่างเพลิดเพลิน นอกจากนี้ ยังเห็นภาพระยะสั้นที่หลงเหลือบนค่ายกลคุ้มกันยอดเขาซึ่งมีคลื่นปราณระดับหนึ่ง
แล้วอวี๋เหมียนก็เห็น... ช่วงที่นางต้องฝึกหนักฟัดกับค่ายกลเกราะทอง นี่คือภาพที่หญิงงูแอบควบคุมหุ่นเกราะทอง ต่อยนางปลิวขึ้นฟ้า
นางเบิกตากว้าง ไอ้ชั่ว นี่ยังแอบเล่นตุกติกอีกมากมาย
มิน่าล่ะ ตอนนั้นนางรู้สึกว่าใกล้ชนะแล้วแท้ๆ กลับถูกตีกลับจุดเดิม ทนทุกข์กับการถูกทุบตีไม่จบสิ้น