หลังจากออกจากกระท่อมหญ้า อวี๋เหมียนเดินตามสัญญาณจากป้ายเอว มุ่งหน้าไปตามแผ่นหินสีเขียวท่ามกลางป่าไม้ ผ่านแสงที่สลับซับซ้อนใต้ยอดไม้
ใบไม้ไหวซ้อนกัน เสียงวูบวาบ ใบไม้กลมร่วงหล่น ย่างก้าวกระทบเบา ๆ
ทางขึ้นเขานี้ช่างเดินยากเหลือเกิน
นางสะพายกระเป๋าหนักวิ่งเหยาะ ๆ ในที่สุดก็เห็นสำนักศึกษาหนึ่งอยู่ปลายทางเดินในป่า มีตัวอักษรใหญ่สองตัวเขียนไว้ว่า "ศาลาป้ายยา"
เสียงระฆังดังก้องกังวาน
อวี๋เหมียนรีบก้าวเท้าเร็วขึ้น นี่คือเสียงระฆังสามใบเริ่มเรียน หากมาช้า ถือว่าสายทันที!
ผู้เขียนบ้า ๆ คนนี้จะต้องเป็นนักเรียนแน่ ๆ !?
บำเพ็ญเซียนแท้ ๆ ยังต้องมาเรียนหนังสืออีก
ทำให้นางเดือดร้อนจริง ๆ!
ในคาบเรียน แสงวิญญาณสายหนึ่งร่วงลงมาหน้าประตู อาจารย์หนุ่มคนหนึ่งที่สวมชุดคลุมของสำนักวั่งเซียนตกลงบนพื้น ประตูห้องเรียนเปิดออกโดยไม่มีลม บรรดาศิษย์ใหม่ที่เพิ่งรับเข้ามาในปีนี้ต่างกลั้นหายใจตั้งใจฟัง
นี่คืออาจารย์หลิงฝู ผู้ที่อายุไม่ถึงสองร้อยปีก็บรรลุขั้นตันทองขั้นปลายด้วยวิชาป้ายยาแล้ว
หลิงฝูมองศิษย์ใต้บัลลังก์ สีหน้าเรียบเฉย "พวกเจ้าเป็นศิษย์ใหม่ เริ่มจากการทำความคุ้นเคยกับอักขระเซียน..."
ที่ประตูหลัง หญิงสาวคนหนึ่งสะพายกระเป๋าผ้าใบใหญ่ย่อตัวพยายามแอบเข้าไป เกือบจะพร้อมกันนั้น เสียงระฆังครั้งสุดท้ายก็ดังขึ้น
อวี๋เหมียนรู้สึกขมขื่นใจ นางไม่รู้ทางจริง ๆ รีบเร่งมาให้ทันก่อนเสียงระฆังครั้งที่สามจะดัง
"อาจารย์! ข้ามาเรียนครั้งแรก ยังไม่คุ้นเคยกับสถานที่" อวี๋เหมียนยอมรับผิดอย่างว่านอนสอนง่าย สายตาของศิษย์รอบข้างล้วนจับจ้องมาที่นาง
หลิงฝูเพียงแค่มองแล้วก็ไม่พูดอะไร
อวี๋เหมียนเห็นดังนั้นก็เข้าใจ หาที่นั่งด้านหลังสุดนั่งลง โชคดีที่ร่างกายใหม่นี้ยังไม่ถูกอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทำร้าย สายตาดีมาก ไม่เช่นนั้นตามสายตาของชาติก่อน คงแยกคนกับสัตว์ไม่ออกในระยะห้าเมตร
พอเพิ่งนั่งลง ก็ได้ยินเสียงกระซิบข้าง ๆ
"เฮ้ เจ้ากล้าหาญมากนะ กล้ามาสายในคาบของอาจารย์หลิงฝู" อีกฝ่ายเป็นเด็กอ้วนหัวโตท่าทางซื่อ ๆ ผิวหน้ายังมีลวดลายจาง ๆ เขี้ยวแหลมเล็กน้อย
อวี๋เหมียนมองปราดเดียวก็รู้ว่าเขาไม่ใช่มนุษย์