บทที่ 40 วันแรกของการรายงานตัว ซูเถียนเปิดโปงเปาไฉเอ๋อร์
ต้มตุ๋นสามเซียนต้องเคี่ยวด้วยไฟอ่อน ๆ ถึงจะหอม
หลังลู่เฉินเคี่ยวอาหารเสร็จ เขาก็หยิบแอปเปิลกับลูกแพร์อย่างละลูกจากในห้องไปล้างให้สะอาด ปอกเปลือก หั่นเป็นชิ้น แล้วนำเข้าไปในห้อง
ซูเถียนหยิบผ้ากลับมา ก็จัดการฉีกผ้าลายดอกสีน้ำเงินผืนนั้นให้มีความยาวเท่ากันตามขนาดที่วัดไว้ก่อน
ลู่เฉินใช้ส้อมจิ้มลูกแพร์ชิ้นหนึ่ง ป้อนให้ภรรยา “ลูกแพร์ขาวรอบนี้หวานมาก ลองชิมดูสิ”
ซูเถียนเอียงหน้าเข้ามากินคำหนึ่งแล้วพยักหน้า “อืม หวานจริง ๆ วันหยุดสัปดาห์หน้าเราไปดูว่ายังมีอีกไหม ถ้ามีก็ซื้อมาเยอะหน่อย พออากาศหนาวกว่านี้ค่อยเอาไปแช่แข็งไว้ข้างนอก ทำเป็นลูกแพร์แช่แข็งต้องอร่อยกว่าแน่”
ซูเถียนชอบกินลูกแพร์แช่แข็ง รวมถึงลูกพลับแช่แข็งกับผลไห่ถังแช่แข็ง เธอชอบทั้งนั้น
“จริงสิ เมื่อกี้ตอนฉันไปหาป้าชิว ป้าชิวบอกว่าลูกสะใภ้สองคนของเธอกลับบ้านเดิมไปกับลูกชายคนโตตั้งแต่บ่ายวานนี้ ตามหลักแล้วเมื่อคืนช่วงนั้น เจียงไหลหนานน่าจะอยู่บ้านเดิมของเธอ แล้วทำไมถึงยังอยู่ในเมืองล่ะ?”
เมื่อคืนตอนพวกเธอเห็นเจียงไหลหนานกับเซี่ยหยวนเหลียง ก็เกือบสองทุ่มแล้ว สำหรับคนสมัยนี้ถือว่าดึกมาก
คนที่เข้านอนเร็วบางคนอาจหลับไปแล้วด้วยซ้ำ
บ้านตระกูลเจียงก็อยู่ห่างจากในเมืองพอสมควร เวลานั้นทั้งสองคนก็ยังไม่มีจักรยาน จะกลับไปทันได้อย่างไร?
ถ้าอย่างนั้นถ้าพวกเขากลับไปไม่ทัน และไม่ได้กลับมาที่ลานบ้าน แล้วทั้งสองคนไปที่ไหนกัน?
ลู่เฉินพยักหน้า “บอกป้าชิวก็พอแล้ว เรื่องที่ตระกูลชิวจะจัดการต่อจากนี้เป็นเรื่องของพวกเขา ไม่เกี่ยวกับเรา”
ซูเถียนก็คิดเช่นนั้น
อย่างไรเสียก็เป็นเรื่องของบ้านคนอื่น เธอแค่เตือนสักหน่อยก็พอ ถ้าเข้าไปยุ่งมากกว่านั้นก็ล้ำเส้นแล้ว
“มีคนในลานบ้านทำงานอยู่โรงงานทอผ้าก็ดีจริง ๆ ผ้ามีตำหนิพวกนี้ไม่ได้มีปัญหาอะไรมาก ตัดแต่งนิดหน่อยก็ใช้ได้แล้ว แถมยังถูกกว่าห้างสรรพสินค้า ไม่ต้องใช้คูปองด้วย คุ้มจริง ๆ”
หลังจากซื้อของวันนี้ ซูเถียนก็ตั้งใจว่าต่อไปจะไปหาป้าชิวทุกสองเดือน เพื่อดูว่ามีผ้าลายใหม่ ๆ หรือเปล่า แลกมาเย็บเสื้อผ้าเองก็ดี หรือให้บ้านเดิมก็ได้ ประหยัดกว่าไปห้างสรรพสินค้ามาก