บทที่ 39 เรื่องของตระกูลชิว
เปาไฉเอ๋อร์ยังถือว่าตอบสนองได้รวดเร็ว รีบผลักลู่ข่ายออกแล้วลุกขึ้นยืน
ลู่ข่ายเองก็รีบลุกจากพื้น ใบหน้าแดงก่ำ พูดจาติดขัดเล็กน้อย
“เอ่อ...ขอโทษนะ สหายเปา ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่เห็นคุณสะดุดเชือก เลยคิดจะช่วยพยุง ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
เปาไฉเอ๋อร์ขมวดคิ้ว “ฉันไม่เป็นไร”
จากนั้นก็รีบกวาดตามองไปรอบ ๆ ว่ามีใครเห็นหรือไม่ แต่กลับสบเข้ากับสายตาลึกซึ้งของซูเถียนพอดี
“ซูเถียน เมื่อกี้เห็นอะไรหรือเปล่า?”
ซูเถียนเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “เห็นพวกคุณสองคนล้มทับกัน”
เกาจ้วง ลูกชายคนโตของเกาเจี้ยนกั๋ว กำลังเล่นไพ่ภาพอยู่ข้าง ๆ เขาหัวเราะแล้วพูดขึ้นว่า “จูบกันแล้ว! ผมเห็นป้าใหญ่จูบกับคุณอาลู่ข่าย!” เสียงของเขาดังขึ้นเรื่อย ๆ
เปาไฉเอ๋อร์รีบเข้าไปปิดปากเกาจ้วง “จ้วงจ้วง อย่าพูดเหลวไหล ป้าใหญ่แค่สะดุดเชือกแล้วล้มลงโดยไม่ตั้งใจ คุณอาลู่ข่ายช่วยพยุงป้าใหญ่ไว้ต่างหาก ไม่ได้จูบกัน อย่าพูดเหลวไหลนะ”
เกาจ้วงดิ้นรนอยากโต้แย้ง
เปาไฉเอ๋อร์รีบล้วงลูกอมต้าป๋ายทู่ออกจากกระเป๋า แกะกระดาษห่อแล้วป้อนใส่ปากหลานชาย
“กินลูกอมซะ อย่าพูดเหลวไหล!”
พอได้ลูกอมต้าป๋ายทู่ เกาจ้วงก็รีบพยักหน้า “ผมไม่เห็นป้าใหญ่เลย ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”
เปาไฉเอ๋อร์ถึงค่อยเงยหน้ามองซูเถียน แล้วอธิบายว่า “สหายซู ฉันขออธิบายหน่อยนะ ฉันมาตักน้ำแล้วเผลอสะดุดเชือก สหายลู่ยื่นมือมาช่วย ฉันถึงได้ล้มลงโดยไม่ตั้งใจ ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดหรอก”
“ฉันรู้”
ก็เป็นไปตามเนื้อเรื่องนั่นแหละ
เปาไฉเอ๋อร์ไม่มีทางสนใจผู้ชายอย่างลู่ข่าย หน้าตาก็สู้เกาเจี้ยนหัวกับลู่เฉินไม่ได้ ความสามารถยิ่งไม่เอาไหน เปาไฉเอ๋อร์คิดว่าตัวเองเป็นนางเอกผู้เก่งกาจ จะยอมเข้าไปพัวพันกับลู่ข่ายได้อย่างไร
แต่ลู่ข่ายกลับจริงใจกับเปาไฉเอ๋อร์อย่างหมดหัวใจ
ช่วงแรกเขาเป็นตัวเร่งความสัมพันธ์ระหว่างเปาไฉเอ๋อร์กับเกาเจี้ยนหัว ช่วงกลางก็กลายเป็นสุนัขรับใช้ของเปาไฉเอ๋อร์ เธอสั่งให้ทำอะไรก็ทำ แม้แต่เรื่องแต่งงานก็ยังฟังเธอ ส่วนช่วงท้ายก็กลายเป็นถุงเลือดให้เปาไฉเอ๋อร์ เรียกได้ว่าทั้งชีวิตของลู่ข่ายแทบจะมีไว้เพื่อเปาไฉเอ๋อร์เท่านั้น