เกาเจี้ยนหัวนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย
“คุณพูดว่าอะไรนะ?”
ในเมื่อพูดออกไปแล้ว เปาไฉเอ๋อร์ก็ไม่อ้อมค้อม เธอพูดซ้ำอีกครั้ง
“ฉันบอกว่า เราหาเวลาสักวันไปหย่ากันเถอะ”
“ที่จริงคุณก็น่าจะรู้แล้ว ตอนที่เราดูตัวกันแรก ๆ ฉันตั้งใจเข้าใกล้คุณ ก็แค่อยากแต่งงานกับคนที่มีชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น ฉันไม่คิดว่าตัวเองทำอะไรผิดหรอก แต่แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่ยุติธรรมกับคุณ ฉันเลยมาขอหย่ากับคุณตรงนี้”
“ตอนนั้นคุณให้สินสอดที่บ้านฉัน 200 หยวน ฉันจะคืนเงินสินสอดให้คุณ ตอนนี้ฉันทำงานอยู่ที่โรงไฟฟ้า เดือนหนึ่งฉันคืนให้คุณได้ 10 หยวน ฉันจะคืนเงินก้อนนี้ให้ครบภายใน 2 ปี คุณมีอะไรสงสัยไหม? ถ้าไม่มี พรุ่งนี้บ่ายฉันจะลางาน แล้วเราไปทำเรื่องหย่ากันเลยนะ”
“ทำไมถึงอยากหย่า? คุณมีคนที่ชอบแล้วเหรอ? ลู่ข่ายงั้นหรือ? คุณอยากหย่าแล้วแต่งงานกับเขา?” เกาเจี้ยนหัวถาม
เปาไฉเอ๋อร์ชะงักไป ก่อนขมวดคิ้ว “คนที่ชอบอะไร? ฉันไม่ได้ชอบใครทั้งนั้น เมื่อกี้ฉันก็บอกคุณแล้วว่าฉันกับลู่ข่ายไม่มีอะไรกัน อย่าคิดไปเอง”
เกาเจี้ยนหัวถามอีกว่า “ถ้าไม่ได้ชอบใคร แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงอยากหย่ากับฉัน? เพราะฉันไม่ใช่ทหารแล้ว คุณเลยไม่ชอบฉัน?”
เปาไฉเอ๋อร์ส่ายหน้า “ไม่ใช่”
พูดตามตรง หน้าตาของเกาเจี้ยนหัวตรงใจเปาไฉเอ๋อร์มากจริง ๆ เพียงแต่...
“แล้วทำไมพอฉันกลับมา คุณก็จะหย่าทันที?” เกาเจี้ยนหัวซักต่อ
เปาไฉเอ๋อร์เงยหน้ามองเขา เงียบไปครู่ใหญ่ก่อนถาม “คุณอยากฟังความจริงไหม?”
เกาเจี้ยนหัวพยักหน้า “ความจริง”