บทที่ 42 แผนทะเยอทะยานของซูเถียน!
ซูเถียนเหลือบมองเจิงเหม่ยลี่ก่อน เจิงเหม่ยลี่ก็ชี้ไปยังโต๊ะทำงานตัวที่อยู่ด้านในใกล้หน้าต่างทันที
เห็นดังนั้น ซูเถียนจึงพยักหน้าให้ชายคนนั้น “สวัสดีค่ะ รองหัวหน้าหวัง ฉันชื่อซูเถียน นามปากกาคือซูเสี่ยวเฉียวค่ะ”
หวังเฉิงอวิ้นยิ้มที่มุมปาก ทว่ารอยยิ้มนั้นไม่อาจส่งไปถึงดวงตาได้แม้แต่น้อย
“นามปากกาหรือ? ดูท่าสหายซูจะถนัดเขียนบทความไม่น้อยเลยนะ แผนกประชาสัมพันธ์ของเราพึ่งพาฝีมือการเขียนเป็นหลัก เสี่ยวเจิง ต่อจากนี้ถ้ามีต้นฉบับในแผนกชิ้นไหนที่มอบหมายให้สหายซูได้ ก็ให้เธอทำเป็นหลักแล้วกัน”
“สหายซูยังไม่ได้เริ่มงานด้วยซ้ำ แต่กลับเบียดพนักงานเก่าแก่ในโรงงานของเราตั้งมากมาย ด้วยบทความชิ้นเดียวจนได้เข้ามาอยู่แผนกประชาสัมพันธ์ ความสามารถคงไม่ธรรมดาแน่ ในเมื่อเก่งขนาดนี้ ก็เขียนให้มากหน่อย ให้พวกเราได้เรียนรู้บ้าง ดูซิว่าสหายซูจะเขียนบทความที่ได้ลงหนังสือพิมพ์ชิ้นที่สองออกมาได้หรือเปล่า”
“เราจะปล่อยให้คนมีความสามารถต้องถูกฝังกลบไม่ได้ จริงไหม?”
ยิ่งพูดถึงช่วงท้าย แววตาของหวังเฉิงอวิ้นก็ยิ่งปรากฏประกายอำมหิต
เดิมทีเขาอุตส่าห์บอกข้อสอบให้หลานสาวรู้ล่วงหน้า แม้แต่คำถามสัมภาษณ์ข้อสุดท้ายก็ยังไปถามจนรู้แน่ชัดแล้วบอกหลานสาว ผลสุดท้ายกลับยังถูกซูเถียนคนนี้เบียดตกไป แล้วเขาจะยอมรับได้อย่างไร?
ซูเถียนเองก็สังเกตเห็นความประสงค์ร้ายที่หวังเฉิงอวิ้นมีต่อเธอ แต่ไม่ได้ลำพองใจกับคำชม และไม่ได้อับอายที่ถูกหาเรื่อง เพียงพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง
“ขอบคุณรองหัวหน้าหวังที่เห็นความสามารถค่ะ ฉันจะพยายามต่อไปเพื่อสร้างชื่อเสียงให้แผนกประชาสัมพันธ์ของเรา!”
หวังเฉิงอวิ้นแค่นหัวเราะในใจ นับว่าเป็นคนที่อดทนเก็บอารมณ์ได้ดีทีเดียว