บทที่ 9 ต่างคนต่างคิดในลานบ้าน
ลู่ข่ายสบเข้ากับแววตาดุดันของพี่รอง ก่อนเบ้ปากอย่างไม่สบอารมณ์ ขี้เกียจจะอ้อมค้อมอีกต่อไป
เขาพูดตรง ๆ ว่า “พ่อ ผมไม่อยากลงชนบท พี่ใหญ่แต่งงานมีลูกแล้ว ทางเขตคงไม่ส่งเขาไปชนบท เพราะงั้นผมคิดว่าให้ผมสลับงานกับพี่ใหญ่ดีไหม—”
ลู่ข่ายยังพูดไม่ทันจบ ลู่เจียนก็รีบเอ่ยขึ้นทันที
“เป็นไปไม่ได้! อย่าคิดแม้แต่จะคิด!”
คราวนี้ลู่ข่ายเองก็โมโหแล้ว “พี่รองมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้ พี่สะใภ้ใหญ่พูดถูกอยู่ข้อหนึ่ง งานนี้ผมมีสิทธิ์รับช่วงต่อมากกว่าพี่เสียอีก!”
“ลู่ข่าย!”
“จะตะโกนทำไม! หรือผมพูดผิด? ตามเหตุผลแล้วงานนี้เดิมทีก็ควรเป็นของพี่ใหญ่ พี่ใหญ่ไม่เอา ก็ต้องเป็นน้องชายคนเดียวที่มีสายเลือดเดียวกับเขารับช่วงต่อสิ ถ้าพี่อยากได้งาน พี่ก็ไปหาพ่อแท้ ๆ ของพี่เอาสิ!”
“ปัง!” ลู่เจิ้งกั๋วตบโต๊ะเสียงดัง “ลูกสาม หุบปาก!”
ลู่ข่ายไม่ยอม ยังคิดจะพูดอะไรต่อ แต่พอเห็นแววตาดำทะมึนของพ่อ สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงคอ
สีหน้าของลู่เจียนเองก็ดูย่ำแย่ไม่น้อย
ที่จริงเขารู้ว่าลู่เจิ้งกั๋วเป็นพ่อแท้ ๆ ของตัวเอง แต่ถึงจะรู้ก็ยอมรับไม่ได้ หากยอมรับขึ้นมา นั่นก็หมายความว่าพ่อมีชู้ระหว่างที่ยังแต่งงานอยู่ ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่งานเลย ครอบครัวของพวกเขาอาจถูกส่งไปใช้แรงงานในชนบทกันหมด
เซี่ยเหลียนฮวายิ่งเสียใจ “ลูกสาม พูดแบบนี้ได้ยังไง นั่นพี่ชายแท้ ๆ ของลูกนะ!”
ตั้งแต่เล็กจนโต เพราะกลัวว่าลูกชายคนเล็กกับลูกสาวคนเล็กจะเผลอพูดความลับหลุดปาก เซี่ยเหลียนฮวากับลู่เจิ้งกั๋วจึงไม่เคยบอกเด็กทั้งสองว่า พี่สาวคนโตกับพี่ชายคนรองเป็นพี่แท้ ๆ ที่เกิดจากพ่อแม่เดียวกัน
เดิมทีคิดว่าพี่น้องทุกคนเติบโตมาด้วยกัน ความผูกพันแน่นแฟ้น คงไม่ถูกใครยุแยงได้
ใครจะคิดว่าซูเถียนพูดเพียงประโยคเดียว ก็ทำให้ลูกชายคนเล็กเกิดความขุ่นเคืองต่อพี่ชายแท้ ๆ เสียแล้ว