ลู่เจียวเองก็ตกใจจนรีบผลักชายหนุ่มที่อยู่ข้างกายออกไป
“พี่สาม พี่…มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
ลู่ข่ายก้าวฉับ ๆ เข้ามา ก่อนจะกวาดตามองชายหนุ่มที่เพิ่งจูบน้องสาวของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
หน้าตาก็ดูเป็นผู้เป็นคนอยู่หรอก แต่ไม่ว่าจะจักรยานเก่าคร่ำคร่าที่เข็นมาจนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด หรือเสื้อบุนวมที่มีรอยปะสองสามแห่ง ล้วนบอกชัดว่าครอบครัวของชายหนุ่มมีฐานะยากจน
ที่น่าโมโหที่สุดคือ พอได้ยินลู่เจียวเรียกเขาว่าพี่ ชายหนุ่มกลับหน้าด้านเรียกเขาว่าพี่ตามไปด้วย
“สวัสดีครับพี่สาม ผมเป็นแฟนของเจียวเจียว ผมชื่อ…”
“หุบปาก! ใครเป็นพี่สามแก?”
ลู่ข่ายตัดบทเขาทันที แล้วชี้นิ้วใส่ชายหนุ่มพร้อมหันไปมองน้องสาวด้วยสายตาเย็นชา
“ลู่เจียว บอกพี่มาสิ คนนี้คือเพื่อนที่เธอบอกว่าจะไปทำการบ้านบ้านเพื่อนใช่ไหม? ยังบอกด้วยว่าเป็นเพื่อนผู้หญิงไม่ใช่เหรอ? ไหนบอกพี่สิว่าไอ้เด็กเวรนี่เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง?”
“พี่สาม ฉัน…”
ชายหนุ่มทำท่าจะพูดอะไรต่อ แต่ลู่ข่ายเหวี่ยงหมัดใส่เขาทันที
“พี่สามบ้านแกสิ! ถ้าฉันได้ยินแกเรียกมั่ว ๆ อีก เรียกเมื่อไหร่โดนต่อยเมื่อนั้น! ไสหัวไป!”
ลู่เจียวตกใจจนรีบบอกว่า “พี่ต่ง กลับไปก่อนเถอะ รีบไป!”
เสียงเรียก “พี่ต่ง” ทำให้ลู่ข่ายเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม เขายกมือขึ้นหมายจะซัดไอ้เด็กเวรนั่นอีกสักหมัด
ลู่เจียวตะโกนลั่น “รีบไปสิ! พี่ชายฉันเอาแกตายจริง ๆ นะ! ไปเร็ว!”