ลู่ข่ายชะงักมือที่กำลังหยิบบุหรี่
ลมหายใจพลันผ่อนช้าลงโดยไม่รู้ตัว
เสียงในตรอกยังคงดังต่อเนื่อง “พี่เจี้ยนหัว ทั้งที่ฉันรู้จักพี่ก่อนแท้ ๆ แถมเรายังโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ฉันเหมาะกับพี่มากกว่าเปาไฉเอ๋อร์ตั้งเยอะ!”
“พี่เจี้ยนหัว พี่รู้ไหมว่าตอนพี่แต่งงาน ฉันเจ็บปวดแค่ไหน หัวใจฉันเหมือนจะแตกสลายไปแล้ว”
“พี่เจี้ยนหัว พี่หย่ากับเธอเถอะ แล้วมาแต่งงานกับฉันได้ไหม ฉันชอบพี่มาตั้งแต่เรียนมัธยมต้นแล้ว เปาไฉเอ๋อร์ก็แค่เห็นแก่เงินของพี่เท่านั้น มีแค่ฉันที่รักตัวพี่จริง ๆ พี่หย่ากับเธอได้ไหม หย่าแล้วมาแต่งงานกับฉันนะ”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หัวใจของลู่ข่ายก็แทบหยุดเต้น
หย่า!
ถ้าเกาเจี้ยนหัวหย่ากับไฉ๋เอ๋อร์ ไฉ๋เอ๋อร์ก็จะกลับมาเป็นโสด แบบนั้นเขาจะได้ตามจีบเธอ หรือถึงขั้นแต่งงานกับเธอไหมนะ!
ชั่วขณะนั้น ลู่ข่ายกลับตั้งตารอให้เกาเจี้ยนหัวตอบตกลงยิ่งกว่าหญิงสาวในตรอกเสียอีก
แต่ในวินาทีถัดมา เขาก็ได้ยินเกาเจี้ยนหัวปฏิเสธทันที
“เจียเจีย เธอดื่มมากไปแล้ว พี่เห็นเธอเป็นน้องสาวแท้ ๆ เหมือนเสี่ยวอวิ๋นมาตลอด ต่อไปห้ามพูดจาเหลวไหลแบบนี้อีก เข้าใจไหม—”
เกาเจี้ยนหัวยังพูดไม่ทันจบ กวนเจียก็เขย่งปลายเท้าขึ้นจูบริมฝีปากของเขาเสียแล้ว
แม้เกาเจี้ยนหัวจะผลักเธอออกอย่างรวดเร็ว แต่ริมฝีปากแดงอิ่มก็ยังเฉียดมุมปากเขาไป
“กวนเจีย!”
เกาเจี้ยนหัวขมวดคิ้วมองหญิงสาวตรงหน้า แววตาฉายชัดว่าไม่พอใจ
แต่กวนเจียกลับไม่เสียใจเลยแม้แต่น้อย
“พี่เจี้ยนหัว ฉันไม่ใช่เกาเสี่ยวอวิ๋น ไม่ใช่น้องสาวของพี่ ฉันโตแล้ว แต่งงานได้แล้ว และรู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไร แต่พี่เจี้ยนหัว ฉันชอบพี่จริง ๆ ชอบมาหลายปีแล้ว พี่อย่าปฏิเสธฉันได้ไหม”